Σημεία συζήτησης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη με τον δημοσιογράφο Γιώργο Ευγενίδη στο 1ο AthensMedia & Communications Summit
Σε ερώτηση: «Πώς ενημερώνεται ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος;»
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, δηλαδή έτοιμος να πάρω απόφαση τι θα γίνω όταν μεγαλώσω και είχα πει θα γίνω δημοσιογράφος -γι’ αυτό πέρασα στη Νομική- μου είχε πει ένας τότε οικογενειακός φίλος στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, μεγάλος δημοσιογράφος και σε τοπικό, αλλά και γενικότερο επίπεδο, ότι αν πρέπει να σου δώσω μια συμβουλή, είναι ό,τι πέφτει στα χέρια σου, να το διαβάζεις. Άρα, και εκ της θέσεώς μου, αλλά και από την εμπειρία της δουλειάς μου, της δικηγορίας, κοιτάω να διαβάζω όσο παραπάνω μπορώ ό,τι πέφτει στα χέρια μου. Προφανώς προτεραιοποιώντας τα Μέσα ως προς την αξιοπιστία τους και κυρίως, ειδικά όταν πρέπει να απαντήσω σε ερωτήσεις της Ενημέρωσης Πολιτικών Συντακτών. Το ξαναλέω, είναι Μέσα που δεν ανήκουν σε κάποιο κόμμα, για να μην παρεξηγηθώ. Είναι Μέσα που ασκούν πολύ πιο σφοδρή κριτική στην Κυβέρνηση… Προσωπικά είμαι του «χαρτιού». Γιατί πιστεύω πολύ στην ενυπόγραφη δημοσιογραφία, που πλέον βέβαια, λόγω και παρεμβάσεων νομοθετικών που έχουν γίνει και είχα την τιμή -είναι εδώ και ο Γενικός Γραμματέας, ο κύριος Κιρμικίρογλου- να εισηγηθώ στη Βουλή και να ψηφιστούν από τη Βουλή και τα sites αυξάνουν όσο παραπάνω μπορούν την ενυπόγραφη δημοσιογραφία, αλλά επειδή λειτουργούμε με όρους, όχι πολλές φορές λεπτών, αλλά δευτερολέπτων. Για παράδειγμα, μπορεί τα τελευταία 30 δευτερόλεπτα πριν από μια Ενημέρωση Πολιτικών Συντακτών να προκύψει μια είδηση που να πρέπει να πάρω μια απάντηση από το αρμόδιο Υπουργείο και εκεί που πίστευα, ότι το κύριο θέμα είναι κάτι άλλο, να αλλάξει. Τα sites, σίγουρα, σε αυτή τη δουλειά, είναι πάρα πολύ σημαντικά και βέβαια και τα socialmedia, γιατί δημιουργούν τάσεις και μπορεί κάποιο θέμα να «σηκωθεί» από εκεί.
Για τη σημασία της ενυπόγραφης δημοσιογραφίας
Νομίζω, ότι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να διαβάζεις κάτι ανυπόγραφο ή ανώνυμο, αναλόγως αν μιλάμε για ένα Μέσο ή για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με κάτι το οποίο φέρει την υπογραφή του γράφοντος. Είναι εντελώς διαφορετικό. Αυτός ο οποίος κρίνει, ξέρει αυτόν που κρίνει, ξέρει δηλαδή για ποιον μιλάει. Είναι, νομίζω, σημαντικό και ο κρινόμενος να ξέρει ποιος είναι ο κριτής του.
Για την ανωνυμία στο διαδίκτυο και την ανάγκη ταυτοποίησης των χρηστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Η ανωνυμία είναι δικαίωμα, σαφώς, γι’ αυτό και ποτέ δεν πρόκειται να καταργηθεί η ανωνυμία στο διαδίκτυο. Εγώ έχω μιλήσει για την ανάγκη ταυτοποίησης των χρηστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα πρότυπα της ταυτοποίησης ενός χρήστη που θέλει να πάρει έναν αριθμό τηλεφώνου, κινητής τηλεφωνίας για παράδειγμα ή και δεύτερο ή και τρίτο. Όταν πας να πάρεις μια δεύτερη, μια τρίτη κάρτα SIM, δίνεις τα στοιχεία ταυτότητάς σου. Έτσι θεωρώ ότι πρέπει να γίνεται και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς να είσαι υποχρεωμένος, επωνύμως, να έχεις το πραγματικό σου όνομα, για πάρα πολλούς λόγους: προστασίας, ιδιωτικότητας, μπορεί να θες να έχεις ένα καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, δεν θα κάτσει κανείς να υποχρεώσει κάποιον άλλον. Αυτό δεν είναι μια δική μου ιδέα, με την έννοια ότι εγώ το σκέφτηκα. Είναι κάτι που, αν κάτσεις σε ένα τραπέζι με ανθρώπους οι οποίοι έχουν υποστεί επιθέσεις ή έχουν δαπανήσει μέρες, μήνες και κάποιες φορές χωρίς αποτέλεσμα, για να βρουν -μέσω της Δικαιοσύνης- αυτόν που τους έχει κατασυκοφαντήσει, σύμφωνα με τους ίδιους, μπορεί να έχει απειλήσει τα παιδιά τους, θα το ακούσεις. Θεωρώ, λοιπόν, ότι επειδή στο διαδίκτυο, γιατί το διαδίκτυο είναι ένας ωκεανός, δεν είμαι τεχνοφοβικός, δεν είμαι κατά της τεχνολογίας, τη χρησιμοποιώ και με έχει βοηθήσει πολύ και εμένα και νομίζω όλους που είμαστε εδώ μέσα, η πρόταση αυτή δεν είναι μια πρόταση που την κάνω με την ιδιότητά μου ως πολιτικός, την κάνω περισσότερο με την ιδιότητά μου ως πατέρας, ως σύζυγος, ως μέρος της κοινωνίας των πολιτών. Θεωρώ, ότι πρέπει να προχωρήσει, όλο και περισσότερα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου την αποδέχονται. Και δεν πρόκειται, βέβαια, να γίνει σε εθνικό επίπεδο, για να μην έχουμε αυταπάτες.
Πρέπει η Ευρώπη να πάρει μια απόφαση. Το έθεσε το θέμα και ο Πρωθυπουργός ενώπιον του Γάλλου προέδρου, του Εμμανουέλ Μακρόν, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαν την περασμένη άνοιξη στην Πνύκα. Πρέπει η Ευρώπη να πάρει μια απόφαση, απευθυνόμενη στις πλατφόρμες, να βάλει κανόνες. Αν χρειάζεται, η πλατφόρμα να υποδείκνύει στη Δικαιοσύνη ποιος κρύβεται πίσω από ένα avatar, πίσω από ένα ψευδώνυμο ή πίσω από ένα όνομα.
Σχετικά με το αν οι πολίτες μπορούν να διαχειριστούν την υπερπληροφόρηση
Έχω μια αρχή, ειδικά από τη στιγμή που εξετέθην παραπάνω στην πολιτική, να μην τα βάζω με τους πολίτες. Σίγουρα υπάρχει ατομική ευθύνη, εννοείται πως υπάρχει, αλλά πρωτίστως πρέπει να εξαντλούμε εμείς τα περιθώρια, ούτως ώστε να μην φτάνουμε σε αυτό το σημείο. Η φύση τα κενά τα καλύπτει. Όταν, λοιπόν, τα δημοκρατικά κόμματα, η οργανωμένη πολιτεία, αυτοί τέλος πάντων που ανήκουν σε αυτό που λέμε δημοκρατικό τόξο, αφήνουν κενά, γιατί δεν εξηγούν στον κόσμο αυτό που θέλουν να πουν, κάποιες φορές τα κενά αυτά τα καλύπτουν ακραίοι, τα καλύπτουν αυτοί, οι οποίοι κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους, τοξικοί, χωρίς να τους δικαιολογώ σε καμία περίπτωση, γιατί δημιουργούν τεράστιο πρόβλημα. Δεν είναι, νομίζω, μόνο ελληνικό το πρόβλημα, αλλά για να μιλήσουμε για τη χώρα μας, σας θυμίζω ότι πριν από 1,5 χρόνο το 85% των Ελλήνων, οριζοντίως σε όλα τα κόμματα με βάση την πρόθεση ψήφου σε μια δημοσκόπηση, πίστευαν, ότι πάνω σε ένα τραγικό δυστύχημα -που δεν το συζητάμε ότι η Δικαιοσύνη, όπως και σε κάθε τέτοια αντίστοιχη περίπτωση διερεύνησης, πρέπει να αποδώσει ευθύνες- υπήρχε ένας λαθρέμπορος, που μετέφερε ένα παράνομο φορτίο, τον οποίο συγκάλυπτε ο Πρωθυπουργός και μάλιστα κάποιοι άλλοι το πήγαιναν και πιο πέρα, ότι υπήρχε και μια σχέση του θανάτου ενός νέου ανθρώπου με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό της χώρας και αυτό το είχε υιοθετήσει το σύνολο του πολιτικού συστήματος ως προς την αντιπολίτευση. Πολλοί συνάδελφοί σας παίξανε ρόλο, ευτυχώς όχι η πλειοψηφία, για να είμαι δίκαιος, αλλά μια ισχυρή μειοψηφία. Όλο αυτό ήταν πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Τα επιχειρήματα κέρδισαν, η αλήθεια κέρδισε.
(Δημοσιογράφος: Είστε σίγουρος ότι αυτό κέρδισε; Άμα βγείτε έξω, δηλαδή, και ρωτήσετε: εσείς πιστεύετε ότι δεν πιστεύει η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, ότι κάτι έγινε εκεί πέρα το οποίο δεν το έχουμε μάθει μέχρι τώρα;). Κοιτάξτε, πριν από κάποιους μήνες διοργανώσαμε ένα άλλο Forum, το «Αλήθεια Forum», λοιδορήθηκε στην αρχή, αν και πολλά από αυτά που ειπώθηκαν τότε, αρχίζουν και γίνονται απόψεις πολύ πιο δημοφιλείς απ’ ό,τι τότε στον δημόσιο διάλογο, όπως η συζήτηση που κάναμε πριν για την ταυτοποίηση χρηστών και παρουσιάστηκε μια έρευνα από τον κύριο Γεράκη, πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα, από την εταιρεία MARK, όπου το 85% δεν είχε γίνει 25%, είχε γίνει, αν δεν κάνω λάθος, 45%-50%. Άρα, ένα μέρος ακόμα των συμπολιτών μας το πιστεύουν αυτό, αλλά σκεφτείτε, ότι μέσα σε λίγους μήνες, αποκαταστάθηκε ένα πολύ μεγάλο μέρος της αλήθειας. Ποτέ δεν πρόκειται να φτάσει στο 100% και ενδεχομένως και η καχυποψία των συμπολιτών μας έχει να κάνει με μια ευρύτερη δυσαρέσκεια που έχουν για άλλα θέματα, την καθημερινότητά τους, την απόσταση που έχουν από το πολιτικό σύστημα. Είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Δηλαδή, είναι πάρα πολλές φορές που, αφού έχω βρεθεί σε μια συνάντηση με συμπολίτες μας, με ανθρώπους που μπορεί να μην τους γνωρίζω προσωπικά και να κάνουμε μια συζήτηση, όχι δημόσια, όταν τελειώνει η συζήτηση, να μου λένε: «Μα γιατί δεν τα λέτε αυτά; Να έρχεστε πιο πολύ να σας μιλάμε από κοντά». Γιατί, όμως; Γιατί συμπεριφορές του παρελθόντος, από ένα μέρος του πολιτικού συστήματος -γιατί σε κάθε εποχή υπάρχουν καλοί και κακοί- δημιούργησαν μια πολύ μεγάλη απόσταση των πολιτών από το πολιτικό σύστημα. Και σου λέει ο άλλος: «Για να λέει κάτι ο Μαρινάκης, ο Μητσοτάκης, ο Ανδρουλάκης, ο οποιοσδήποτε πολιτικός, μάλλον δεν θα ισχύει». Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αντιστρέψουμε.
(Δημοσιογράφος: Αυθόρμητη η αντίδραση για τα Τέμπη ή υπήρξε και παρέμβαση ξένης δύναμης ή κάποιου άλλου δρώντος στον ψηφιακό χώρο;) Σίγουρα αυθόρμητη ήταν η αντίδραση των πολιτών. Δεν θεωρώ, ότι όλοι όσοι πήγαν σε ένα συλλαλητήριο -και δεν πήγαν, γιατί πίστεψαν απαραιτήτως αυτά τα οποία έλεγε η αντιπολίτευση- μπορεί να πήγαν, γιατί ήθελαν να διαδηλώσουν για Δικαιοσύνη, το οποίο νομίζω είναι μια υγιής ανθρώπινη αντίδραση, ένα υγιές αίτημα σε κάτι τόσο τραγικό. Και ο καθένας το εκφράζει με τον δικό του τρόπο. Κάποιος πάει σε ένα συλλαλητήριο, κάποιος άλλος κάνει μια ανάρτηση στο διαδίκτυο και κάποιος άλλος μπορεί να το εκφράσει βουβά, δηλαδή να μην το εκφράσει, αλλά να το νιώθει μέσα του. Όλοι μας, νομίζω, συμφωνούμε ότι σε κάθετι τόσο τραγικό, το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε είναι οι άνθρωποι αυτοί που βίωσαν τον απόλυτο πόνο, την απόλυτη φρίκη, δηλαδή που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους, πρέπει να δικαιωθούν. Γι’ αυτό πρέπει όταν μιλάμε δημοσίως για κάτι τόσο τραγικό, να προσέχουμε και τις φράσεις που χρησιμοποιούμε.
(Δημοσιογράφος: Για συναδέλφους σας το λέτε αυτό…) Όχι, το λέω γενικά, γιατί δεν είναι μόνο… Μπορεί να είναι τώρα στη δημόσια συζήτηση φράσεις που μπορεί να έχουν ειπωθεί, που βέβαια ειπώθηκαν για εντελώς άλλους λόγους από αυτές που η αντιπολίτευση καταλογίζει στους συναδέλφους μου στην Κυβέρνηση. Αλλά να θυμίσω ότι έχουμε ζήσει, δεν ήταν τόσο μακριά, μια επικοινωνιακή διαχείριση μιας άλλης τραγωδίας στο Μάτι, που ο Πρωθυπουργός τότε της χώρας γνώριζε την ύπαρξη νεκρών και προσπαθούσε να κάνει ένα επικοινωνιακό σόου. Αυτά είναι αποδεδειγμένα μετά από χρόνια. Άρα, όταν μιλάμε για τραγωδίες… (Δημοσιογράφος: Φαντάζομαι δεν θέλετε να γίνετε ίδιοι…) Ακριβώς, με τίποτα. Και ακριβώς γι’ αυτό, όταν μιλάμε για τραγωδίες, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι πίσω από αυτές τις τραγωδίες κρύβονται άνθρωποι, που ο χρόνος σταμάτησε εκείνη τη στιγμή. Τώρα, έχω μια φυσική απέχθεια στο να λέω κάτι που δεν μπορώ να αποδείξω. Άρα αυτό που με ρωτήσατε, το αν έχει συμβεί με τη συνδρομή κάποιου ξένου παράγοντα, δεν μπορώ να το αποδείξω. Έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί και από έγκυρα Μέσα, πολλά για τον πολλαπλασιασμό κάποιων ανώνυμων profile bots εκείνη την περίοδο. Μπορώ να σας πω τι έχω βιώσει εγώ ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Έχω δει να εμφανίζονται στην Ενημέρωση Πολιτικών Συντακτών κάποιοι -ξαφνικά- και να ρωτάνε μόνο επίμονα για αυτό το θέμα, ενώ δεν υπήρχαν πριν από 1,5 χρόνο, γιατί είμαι πλέον 3 χρόνια και κάτι. Έχω δει έναν απίστευτο συντονισμό σε κάποια θέματα, τα οποία φαινόταν, ότι δεν βγάζουν κάποια λογική, δεν οδηγούν σε κάτι λογικό. Μπορεί, όμως, αυτό να ήταν ένα αόρατο νήμα -δεν το λέω ειρωνικά- που ένωνε όλους αυτούς, επειδή φαινόταν ότι το θέμα «πουλάει», όσο κι αν είναι τραγικό αυτό που λέω, γιατί μιλάμε για κάτι τόσο δύσκολο ως θέμα. Άρα, αποδείξεις ότι υπήρχε κάτι συντονισμένο εγώ δεν έχω, άρα δεν μπορώ να το πω. Σίγουρα συντονίστηκαν πολλοί μεταξύ τους, ίσως επειδή υπηρετούσαν ένα κοινό σκοπό αποσταθεροποίησης. Αποσταθεροποίηση δεν σημαίνει ότι πάντοτε ότι είναι οργανωμένοι και ήταν κάτι το οποίο πρέπει να μας προβληματίσει, γιατί κάτι τέτοιο όμοιό του, εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ στην Ελλάδα.
Για το αν υπάρχει κίνδυνος παρέμβασης στην προεκλογική περίοδο ή εμφάνισης deepfakes
Δεν έχει να κάνει μόνο με τις εκλογές. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το οτιδήποτε, αν σκεφτείτε ότι πολύ πριν την προεκλογική περίοδο που θα έρθει σε λίγους μήνες, κάποια χρόνια πριν, είχαν απειληθεί τα εθνικά συμφέροντα με fake news, όπως ήταν η δήθεν νεκρή Μαρία στον Έβρο. Δηλαδή, τα fake news δεν απειλούν μόνο μια εκλογική διαδικασία ή οι σύγχρονοι τρόποι μετάδοσής τους, διάδοσής τους, με κορυφαίο τα deepfakes ή ένα βίντεο αποτέλεσμα τεχνητής νοημοσύνης. Τα fake news, τα ψεύτικα βίντεο, απειλούν τα εθνικά συμφέροντα, απειλούν τα παιδιά, τους μαθητές, τα δικά μας παιδιά, τα παιδιά των φίλων μας. Άρα, αυτή η συζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη συζήτηση από μια προεκλογική συζήτηση. Σίγουρα, οι εκλογές που έρχονται και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, το ’27, το ’28, θα είναι οι πρώτες εκλογές που θα λάβουν χώρα με τόσο μεγάλη εξάπλωση χρήσης, διάδοση χρήσης των νέων μέσων. Δηλαδή, δεν αποκλείεται, ο μη γένοιτο, την Πέμπτη πριν τις εκλογές, την Παρασκευή πριν τις εκλογές, να δούμε τον Πρωθυπουργό και εκ νέου υποψήφιο Πρωθυπουργό ή οποιονδήποτε άλλο πολιτικό αρχηγό, να λέει κάτι που δεν έχει πει ποτέ. Γι’ αυτό και είναι πάρα πολύ σημαντική, το έχει πει ο Πρωθυπουργός, το έχει επισημάνει, η σήμανση ενός βίντεο το οποίο είναι αποτέλεσμα τεχνητής νοημοσύνης, με ευθύνη, προφανώς, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ή των sites, σε επίπεδο sites αυτό το κάνουμε, το προχωράμε, για να ξέρω ότι αυτό που βλέπω, δεν μπορεί κανείς να πει «απαγορεύω» ένα βίντεο που να είναι AI, αλλά να φαίνεται ευκρινώς, ότι αυτό δεν το έχει πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Γιώργος Ευγενίδης ή ο Παύλος Μαρινάκης ή οποιοσδήποτε, είναι προϊόν AI. Εκεί δεν έχουμε να φοβηθούμε κάτι. Άρα, ναι, χρειάζεται αυτή την προεκλογική περίοδο και ως εξής, αυξημένη εγρήγορση.
Αν θα χρησιμοποιήσει ο ίδιος προσωπικά, αλλά και ως κόμμα την τεχνητή νοημοσύνη πηγαίνοντας προς τις εκλογές.
Ως κόμμα, επικοινωνιακά, ήδη υπάρχουν βίντεο, αν έχετε παρατηρήσει. (Δημοσιογράφος: Με το animated) Με το animated. Νομίζω, ότι είναι κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον. (Δημοσιογράφος: Έχουμε και Playmobil τώρα)Δεν το ξέρω αυτό. Γιατί όχι; Προσωπικά χρησιμοποιώ κάποιες από τις δημοφιλείς αυτές εφαρμογές για να διασταυρώσω πληροφορίες ή να μου έρθουν κάποιες παραπάνω ιδέες, αλλά πάντοτε με προσοχή. Σε επίπεδο βίντεο, δεν έχουμε καταλήξει με τους συνεργάτες μου σε κάτι τέτοιο, αλλά δεν το αποκλείω.
Σχετικά με την ατζέντα τρίτης τετραετίας στις εκλογές και γιατί κάποιος πρέπει να εμπιστευτεί μία Κυβέρνηση δύο θητειών
Δεν θεωρώ, ότι το να επιλέξεις ή όχι να ψηφίσεις έναν Πρωθυπουργό, ένα κόμμα, μια Κυβέρνηση, ένα κόμμα να είναι ξανά στην Κυβέρνηση, έχει να κάνει με το αν έχει κυβερνήσει μία, δύο, τρεις ή καμία θητείες. Δηλαδή, μπορεί μια θητεία να είναι αρκετή, μπορεί να χρειάζεται μία ακόμα, γιατί αυτό το οποίο παρουσιάζεις εσύ, είναι καλύτερο από αυτό που παρουσιάζει κάποιος άλλος, σύμφωνα με εσένα πάντοτε.
Είμαστε μια Κυβέρνηση που έχει κάνει κάτι, κόντρα στην κρατούσα λογική της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Δηλαδή, από το ’80 και μετά, η Ελλάδα, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις κυβερνήσεων της δικής μας παράταξης, παράταξης που ανήκω, της Νέας Δημοκρατίας, ζούσε με ψεύτικα χρήματα. Δηλαδή, δαπανούσε παραπάνω από τις δυνάμεις της, χωρίς να φταίει γι’ αυτό ο κόσμος και αντίστοιχα οι περισσότερες αντιπολιτεύσεις τάζανε παραπάνω από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε, ειδικά η δική μας η γενιά, να μην μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, ότι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα από τις μεγαλύτερες γενιές. Αν έχει καταφέρει κάτι, θεωρώ και άλλα πολλά, αλλά αν έχει καταφέρει κάτι για μένα κορυφαίο η Κυβέρνηση αυτή, είναι ότι έχει αυξήσει όσο παραπάνω μπορεί τα εισοδήματα των πολιτών -ναι, το ξέρω, μεγάλο μέρος τους το τρώει η ακρίβεια- χωρίς να υποθηκεύσει το μέλλον των επόμενων γενεών. Δηλαδή, αυξάνεται ο μέσος μισθός, με τις πολιτικές μείωσης φόρων και όλα τα υπόλοιπα και κάποια σταθερά και μόνιμα επιδόματα, χωρίς όμως να αυξάνεται το χρέος, με το χρέος να μειώνεται και να δημιουργούνται δουλειές. Αυτό μπορεί για μια άλλη οικονομία να είναι κάτι αυτονόητο -είναι εδώ ο κύριος Ρουσόπουλος, που έχει μια εμπειρία και από την τελευταία του θητεία από πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης- αλλά στην Ελλάδα δυστυχώς συνέβαινε το αντίθετο. Δαπανούσε το κράτος παραπάνω από τις δυνάμεις του και στο τέλος «πληρώσαμε εμείς τη νύφη». Η Κυβέρνηση αυτή, λοιπόν, είναι η μόνη που έχει ένα σχέδιο για το πώς ο κόσμος θα πάρει πίσω αυτά που στερήθηκε. Όχι τι θα πάρει. Όλοι λένε κάτι: Άλλος λέει 13ο μισθό, άλλος λέει 13η σύνταξη, άλλος λέει να μειωθεί ο ΦΠΑ, άλλος λέει να καταργηθεί ο ΦΠΑ. Όλα αυτά πολύ ωραία είναι, κανείς δεν διαφωνεί. Εμείς λέμε το πώς θα καταφέρουμε να δώσουμε ό,τι δώσουμε. Και πώς το κάνουμε; Με το να δημιουργούμε δουλειές με την πολιτική μας, να αντιμετωπίζουμε τη φοροδιαφυγή και ενώ μειώνουμε τους φόρους, να αυξάνουμε τα έσοδα και ο κόσμος, σταδιακά, να παίρνει πίσω αυτά τα οποία πρέπει να πάρει και στερήθηκε τα προηγούμενα χρόνια