Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στo klik.gr

Warning: Undefined property: stdClass::$error in /home/media/htdocs/media.gov.gr/wp-content/themes/theissue/inc/misc.php on line 71

Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στo klik.gr και την Μανταλένα Διαμαντή

 

***Η συνέντευξη παραχωρήθηκε την Τρίτη 30 Ιουνίου πριν τις δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη και την δολοφονία της Βάγιας Νέστορα.***

 

Για την συμπλήρωση τριών ετών ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος

Έχουν υπάρξει και μακροβιότεροι τα προηγούμενα χρόνια, αλλά τα τελευταία νομίζω, 15 τέλος πάντων χρόνια, έχω κάτσει παραπάνω. Εντάξει, είναι τεράστια τιμή η εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού και τεράστια ευθύνη απέναντι και σε εκείνον αλλά και στο σύνολο της κοινωνίας. Τεράστια ευθύνη και βέβαια είναι μια θέση ιδιαιτέρως απαιτητική. Κάποιοι την έχουν χαρακτηρίσει «ηλεκτρική καρέκλα» και αυτά τα 3 χρόνια η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν γίνει και λίγα στον κόσμο που ζούμε αλλά και στη χώρα μας.

Ερώτηση για το αν έχει «βαρεθεί» τη θέση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου

Όχι, σε καμία περίπτωση. Είναι τεράστια η πρόκληση για μένα, υπάρχουν και πολύ δύσκολες ημέρες. Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος δεν χρειάζεται να είναι παντογνώστης. Ο κόσμος δεν ψάχνει «φωτεινούς παντογνώστες». Πρέπει να είναι όσο πιο καλά ενημερωμένος μπορεί να είναι και από τα συναρμόδια Υπουργεία, αλλά και με βάση αυτά τα οποία συμβαίνουν στην επικαιρότητα και όταν δεν είναι σίγουρος γι’ αυτό που θα πει να επιφυλάσσεται. Δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε. Πολλές φορές η βιασύνη δημιουργεί πολύ χειρότερα αποτελέσματα από μια επιφύλαξη, αλλά σίγουρα χρειάζεται σκληρή δουλειά και από εμένα και από τους συνεργάτες μου. Τίποτα από όλα αυτά τα οποία βλέπει κανείς δεν γίνονται μέσα σε μισή και μία ώρα. Καλή προετοιμασία, καλή επικοινωνία με τους Υπουργούς, τους Υφυπουργούς, τους Γενικούς Γραμματείς και το κυριότερο βέβαια την καθοδήγηση. Είμαι πολύ τυχερός γιατί είμαι εκπρόσωπος ενός Πρωθυπουργού που είναι παρών, σε όλα. Έρχεται πρώτος και φεύγει τελευταίος, στο γραφείο.

Για το ποια χώρα θα επέλεγε να είναι πολιτικός, αν δεν ζούσε στην Ελλάδα

Πολιτικός… σίγουρα αυτό το οποίο μ΄ αρέσει περισσότερο και ως σύστημα και ως αντιπαράθεση είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αυτή η εναλλαγή των δύο κομμάτων, το γεγονός ότι έχουν βάλει κάποια όρια – τα τελευταία χρόνια, εντάξει, είδαμε και τα όρια να δοκιμάζονται-νομίζω ότι είναι κάτι το οποίο δεν συγκρίνεται. Η κουλτούρα τους, ο τρόπος τους, δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο πολιτικό σύστημα. Ως χώρα, ως μέρος, αν και δεν έχω πάει όσο θα ήθελα να πάω, είναι η Ιταλία, είναι και πιο κοντά στη δική μας κουλτούρα, ακριβώς. Οι άνθρωποι, οι προτιμήσεις τους. Εντάξει, δεν θέλω να πω κάτι τετριμμένο, αλλά νομίζω ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου μακριά από την Ελλάδα. Αγαπάω τον τόπο μου, αγαπάω την χώρα μου. Από τους ανθρώπους, το φαγητό, παντού υπάρχουν καλοί και κακοί σε όλα τα μέρη. Αλλά επειδή είχα το προνόμιο, την ευκαιρία και την ευλογία να γυρίσω την Ελλάδα ξανά και ξανά και ξανά ως Γραμματέας του κόμματος και προηγουμένως ως πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, αλλά και πολλές φορές και επαγγελματικά σε διάφορα δικαστήρια που έπρεπε να πάμε στα γραφεία που δούλευα, αλλά και στα δικά μας, στο δικό μου γραφείο, η Ελλάδα έχει πολλούς κρυμμένους θησαυρούς και αναξιοποίητους θησαυρούς.

Εγώ γενικότερα είμαι ένας άνθρωπος που δύσκολα αλλάζει και έχω δεθεί πάρα πολύ και έχω δεθεί και με ανθρώπους. Όπως είπατε ήταν χθες η γιορτή μου και αυτές οι μέρες είναι καλές για να θυμάσαι ανθρώπους που έχεις έρθει κοντά μέσα από την επαγγελματική, την πολιτική σου διαδρομή, τις σπουδές. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα, με ρίζες από την Μάνη και την Σμύρνη, αλλά πέρασα πέντε υπέροχα χρόνια στην Κομοτηνή, οπότε διεύρυνα πολύ τον κύκλο μου και στην συνέχεια επειδή ήμουνα σχεδόν 20 χρόνια στην Αθήνα ως δικηγόρος, από ανθρώπους από όλη την Ελλάδα. Υπάρχουν φίλοι καλοί που μπορεί να χάνεσαι με τα χρόνια, αλλά ευτυχώς υπάρχουν οι γιορτές, οι επέτειοι, οι διάφορες αφορμές και θυμάσαι και τα έντονα χρόνια που έχεις περάσει μαζί τους και πόσο σημαντικό να έχεις ανθρώπους που να σε σκέφτονται και να τους σκέφτεσαι σε όλη την Ελλάδα. Για αυτό μπορεί να αγαπάω, πέραν των διαφόρων σημείων που έχω βρεθεί, πόλεων, χωριών και τους ανθρώπους που με υποδέχτηκαν εκεί και μου άνοιξαν το σπίτι τους. Είναι κάτι το οποίο αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις τη σημασία του.

Για το ποια είναι σήμερα η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η Κυβέρνηση

Νομίζω ότι σε μια περίοδο έντονου εισαγόμενου αλλά επίμονου πληθωρισμού, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να τρέχεις πιο γρήγορα ως προς τη βελτίωση του εισοδήματος, του διαθέσιμου εισοδήματος, σε σχέση με την άνοδο των τιμών. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε με μεγαλύτερη ταχύτητα αλλά και ασφάλεια, δηλαδή να βελτιώνουμε συνεχώς το εισόδημα των πολιτών, επιστρέφοντας πίσω όσα στερήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, χωρίς όμως να επιστρέψουμε σε λογικές πολιτικών με δανεικά, οι οποίες ήταν και ο λόγος που η Ελλάδα πτώχευσε και έφτασε στο χείλος του γκρεμού.

Για το αν η παραδοσιακή διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς εξακολουθεί να εκφράζει την κοινωνία

Όχι όσο στο παρελθόν και σίγουρα με εντελώς διαφορετικούς όρους. Δεν ξέρω αν είναι για παράδειγμα δεξιά πολιτική, εγώ θεωρώ ότι είναι αυτονόητη πολιτική η εφαρμογή του νόμου, να μην υπάρχουν άβατα, καταλήψεις, να μην μπορεί κάποιος με το έτσι θέλω να ταλαιπωρεί τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών κλείνοντας δρόμους, 50 άτομα να κλείνουν τους δρόμους και να ταλαιπωρούνται εκατομμύρια πολίτες. Δεν λέω ότι πρέπει, -ποτέ δεν πρέπει- να αμφισβητηθεί το δικαίωμα του συνέρχεσθαι ή των πορειών, σε καμία περίπτωση, αλλά υπερβολές και όλα αυτά τα οποία γίνονται πολλές φορές καταχρηστικά. Υπάρχουν ακόμα διαχωριστικές γραμμές, αλλά περισσότερο νομίζω ότι η διαχωριστική γραμμή η βασική είναι μεταξύ της λογικής και του παραλογισμού. Και ο παραλογισμός υπάρχει και στο δεξί άκρο του πολιτικού φάσματος και στην Αριστερά. Αυτό είναι νομίζω το νέο δίπολο. Οι σιωπηρές πλειοψηφίες που ανέχτηκαν για πάρα πολλά χρόνια μια φασίζουσα λογική από διάφορα σημεία του πολιτικού φάσματος και είπαν ως εδώ. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να πρέπει ένα πανεπιστήμιο να είναι υπό κατάληψη, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο πρέπει να ανεχόμαστε κάποιες συμπεριφορές λίγων, νοσηρών μειοψηφιών και εκείνοι οι οποίοι επιμένουν στις ιδεοληψίες τους.

Για τον σχηματισμό των νέων κομμάτων, του κυρίου Τσίπρα και της κυρίας Καρυστιανού και ποια θα είναι η πορεία τους

Διαφορετικές περιπτώσεις με κοινά χαρακτηριστικά. Δεν μπορώ να κάνω εκτίμηση και θεωρώ ότι είναι και πολύ επισφαλές, ούτε είναι η δουλειά μου αυτή. Με την όποια εμπειρία έχω, είναι κόμματα που και τα δύο, με διαφορετικό ίσως τρόπο απευθύνονται στο γήπεδο του λαϊκισμού, των υποσχέσεων και του ακοστολόγητου  πολιτικού λόγου. Διαφορετικές περιπτώσεις. Η κυρία Καρυστιανού δεν έχει προηγούμενο πολιτικής ενασχόλησης, να είμαστε δίκαιοι, οπότε θα κριθεί εκ του μηδενός. Ο κύριος Τσίπρας ήταν ένας πρώην Πρωθυπουργός. Δηλαδή έχει τιμηθεί από τους Έλληνες πολίτες κατά πλειοψηφία, συγκυβερνώντας με το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, άρα είχε την «μπαγκέτα», είχε τη δυνατότητα και την ευκαιρία. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με οποιονδήποτε άλλον που δεν έχει λάβει αυτήν την δυνατότητα. Μέχρι τώρα από τον κύριο Τσίπρα βλέπουμε το ίδιο πρόσωπο, την ίδια λογική, απλά με άλλο περίβλημα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μας είπατε ότι η έμφαση του κυρίου Τσίπρα στην εντιμότητα του είναι το συντομότερο ανέκδοτο. Ποιο θα λέγατε ότι είναι το λιγότερο σύντομο ανέκδοτο σχετικά με τον κύριο Τσίπρα;

Εγώ θα σας πω μόνο κάτι το οποίο το σκέφτομαι κάθε φορά που βλέπω στα πάνελ πρώην συντρόφους του κυρίου Τσίπρα, που ακόμα έχουν μείνει στο ΣΥΡΙΖΑ, ή στη Βουλή όταν έχουμε ένα νομοσχέδιο. Η περίπτωση Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, ΕΛ.Α.Σ και όλο αυτό που έχουμε ζήσει, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να περιγράψεις πόσο σκληρή είναι η πολιτική και πολλές φορές και η ζωή γενικότερα. Γιατί αυτά συμβαίνουν και εκτός πολιτικής. Κάντε το εικόνα. Σκεφτείτε το. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι πίστεψαν στον κύριο Τσίπρα, υπηρέτησαν το αφήγημά του, την Κυβέρνησή του, κάποιοι εξ αυτών βρέθηκαν και κατηγορούμενοι, ως αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών του κυρίου  Τσίπρα. Δεν υπάρχει νόμος Παππά. Νόμος Τσίπρα. Νόμος Κυβέρνησης Τσίπρα ήταν. Δεν υπάρχει παρέμβαση Παπαγγελόπουλου, που καταδικάστηκε και εκείνος, ως αναπληρωτής Υπουργός του κυρίου Τσίπρα, έκανε ό,τι έκανε. Δεν υπήρχε παρα-υπουργείο Δικαιοσύνης, όπως είπε ο Κοντονής, άυλο, ήταν στο Μαξίμου του κυρίου Τσίπρα. Εν πάση περιπτώσει, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, περισσότερο ή λιγότερο, συμμετείχαν ως προς τη χρονική διάρκεια δηλαδή, στις κυβερνήσεις του κυρίου Τσίπρα. Βρέθηκαν λοιπόν ως «στυμμένες λεμονόκουπες» στην άκρη και ξαφνικά ο κ. Τσίπρας σταμάτησε να τους έχει ανάγκη και προχώρησε παρακάτω. Η λέξη είναι μία. Το επίθετο είναι ένα «αναλώσιμοι». Και αυτό το λέω γιατί -δεν το κάνω μόνο για να ασκήσω πολιτική κριτική. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να το δούμε και όσοι ειδικά είμαστε νεότεροι και θέλουμε να μπούμε σε όλο αυτό, πρέπει να βλέπουμε όχι μόνο πολιτικές, να βλέπουμε και ανθρώπους και συμπεριφορές. Γιατί η πολιτική είναι κάτι πάρα πολύ σκληρό και ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους, τους ανθρώπους που έρχονται κοντά σου θέλουν να σε στηρίξουν, να σε ψηφίζουν, τους συνεργάτες σου, τους ανθρώπους που σε τιμούν με την εμπιστοσύνη τους, είναι όσο σημαντικός είναι και ο τρόπος που πολιτεύεσαι. Ο χαρακτήρας σου. Το ήθος σου. Και τον χαρακτήρα του ο άνθρωπος τον δείχνει στον τρόπο που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους και πολλές φορές όταν αυτοί δεν έχουν τόσο μεγάλη δύναμη.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πώς κρίνετε ότι ακόμα δεν έχει αποκαλύψει τις πηγές της χρηματοδότησής του;

Είναι λογικά τα ερωτήματα τα οποία τίθενται. Δηλαδή με την όποια εμπειρία έχω, δεν ήταν δική μου αρμοδιότητα, ήμουν Γραμματέας στο κόμμα, ήταν αρμοδιότητα της Γενικής Διεύθυνσης, είναι μια πολύ δαπανηρή διαδικασία όλο αυτό το «σαφάρι» που κάνει ο κ. Τσίπρας σε όλη την Ελλάδα, δεδομένου του ότι δεν προκύπτει από πού όλο αυτό χρηματοδοτείται. Είναι λογικά τα ερωτήματα και νομίζω καλό είναι να δοθούν και πιο σαφείς απαντήσεις.

Για το αν στις επόμενες εκλογές είναι εφικτή η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας

Είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πρέπει να δουλέψουμε παραπάνω, ότι έχουμε το «πάνω χέρι». Έχουμε μια διψήφια διαφορά, ειδικά αν πάμε σε επίπεδο εκτίμησης ψήφου, αλλά έχουμε και μια απόσταση από τον στόχο που είναι κάπου στα 37- 38%, αναλόγως και με τους αριθμούς οι οποίοι θα προκύψουν από τα κόμματα που θα μπουν ή δεν θα μπουν στη Βουλή. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι θέμα αριθμών τόσο, όσο θέμα πολιτικών. Δηλαδή πόσο αποτελεσματικοί θα είμαστε μέχρι την τελευταία μέρα στην υλοποίηση του προγράμματός μας και ακόμα περισσότερο, οράματος. Τι θέλουμε να κάνουμε την επόμενη τετραετία; Όλα αυτά λειτουργούν πολλές φορές σωρευτικά, αθροιστικά. Μπορεί δηλαδή εκεί που πιστεύεις ότι είσαι μακριά, να είσαι τελικά πιο κοντά ή το αντίθετο. Πρέπει να δουλέψουμε πάρα πολύ οργανωμένα και με μεγάλη αφοσίωση, ειδικά στον δεύτερο στόχο που είναι «τι είναι το πιο σημαντικό για τη χώρα για τα επόμενα τέσσερα και παραπάνω χρόνια;»

Για τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους και πως θα πειστούν να ψηφίσουν

Δεν πιστεύω ότι το 2026, το 2027 που θα γίνουν οι εκλογές υπάρχουν φανατικοί. Εντάξει, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι ίσως είναι πιο συνειδητοποιημένοι και πιστεύουν σε μια πολιτική, σε μια παράταξη, χωρίς να σημαίνει ότι δεν βλέπουν και τα αρνητικά και τα λάθη τα οποία πρέπει να διορθωθούν. Κοιτάξτε τους ανθρώπους οι οποίοι το σκέφτονται, ψηφοφόρους μας στο παρελθόν που μπορεί τώρα να είναι πικραμένοι, αυτό που θα πω είναι ότι στο τέλος της ημέρας η ψήφος είναι κάτι ιερό, είναι μια προσωπική επιλογή του καθενός. Ψηφίζει και κόμματα και πρόσωπα, ποιος θέλει να είναι Πρωθυπουργός για τα επόμενα χρόνια, τα πρόσωπα σε κάθε εκλογική περιφέρεια που θέλουν να τους εκπροσωπήσουν στη Βουλή. Αυτό το οποίο έχει πολύ μεγάλη αξία είναι να γίνει μια πολύ σύντομη αναδρομή στους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα έφτασε να ζήσει πάρα πολύ δύσκολα τα τελευταία χρόνια. Ο βασικός λόγος είναι οι πολιτικές με δανεικά. Τα εύκολα λόγια που μετατράπηκαν σε ανεύθυνες πολιτικές. Και νομίζω ότι αν κάτι σίγουρα μπορεί να πιστωθεί και με τα λάθη τα οποία μπορεί να έχουν γίνει, προσωπικά στον Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη και σ’ αυτή την Κυβέρνηση, είναι ότι έχει καταφέρει να μεγαλώσει την πίττα, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να μεγαλώσει το ΑΕΠ της χώρας, να βελτιώσει όσο μπορεί το διαθέσιμο εισόδημα, μειώνοντας παράλληλα και το χρέος της χώρας ως προς το ΑΕΠ. Δηλαδή δεν κάνει μια πολιτική στις πλάτες ακόμα και παιδιών που δεν έχουν γεννηθεί σήμερα. Αυτό συνέβη στην Ελλάδα του 1980 κατά κανόνα και δυστυχώς κάποιες φορές και τα επόμενα χρόνια. Αυτό είναι η αντίθετη λογική από αυτήν που συνηθίσαμε και μεγαλώσαμε. Αυτό θεωρώ ότι θα βρεθεί σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι στις επόμενες εκλογές, για το αν θα συνεχίσουμε σε αυτή τη λογική. Να πω με μεγαλύτερη ταχύτητα, να πω και με ακόμα περισσότερα παραδοτέα; Να πω και με μεγαλύτερη ορμή, να ακούσω την κριτική; Αλλά είναι θέμα κατεύθυνσης. Στις εκλογές του ‘27 νομίζω ότι αυτό θα είναι το βασικό δίλημμα, αν θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε μπροστά με ακόμα μεγαλύτερη δυναμική ή θα επιστρέψουμε πολύ πίσω.

Δημοσιογράφος: Για να επιλέξουν εσάς;

Ως πρόσωπο; Κοιτάξτε, εγώ δίνω μια μάχη στον Βόρειο τομέα, στην παλιά Β’ Αθηνών, στο κομμάτι της Βόρειας Αθήνας. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που αν και αγαπάω πολύ την πολιτική και έχω το μικρόβιο αυτό από φοιτητής, δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός, δεν ζω από την πολιτική, δεν θέλω να ζήσω από πολιτική, αλλά θέλω να προσφέρω και να αποδείξω ότι μπορούν κανονικοί άνθρωποι, με σπουδές, με δουλειά, με ιδιότητα, να επιβιώσουν σε αυτό το οποίο λέγεται πολιτική. Να αξιοποιήσω τις ευκαιρίες που μου έχει δώσει  ο Πρωθυπουργός και να είμαι ένας εκ των εκπροσώπων των πολιτών στο Βόρειο Τομέα, στο Κοινοβούλιο, της Νέας Δημοκρατίας. Βασικό μου όραμα είναι η οικογένεια και η μεσαία τάξη. Η στήριξη της οικογένειας και της μεσαίας τάξης. Έχουμε κάνει πολλά για την αντιμετώπιση της δημογραφικής κρίσης, αλλά σίγουρα πρέπει να πάμε μια πίστα παραπάνω. Η Ελλάδα σε ένα μεγάλο της κομμάτι χάνεται. Χάνεται ο πληθυσμός, μειώνεται ο πληθυσμός και ο λόγος δεν είναι μόνο οικονομικός. Είναι και οικονομικοί οι λόγοι, για αυτό και είναι σημαντικά τα μέτρα που έχουμε πάρει. Εγώ λοιπόν ξεκινάω από αυτό. Πρέπει να σκεφτούμε, ειδικά εμείς οι νεότεροι στην πολιτική, τι μπορούμε να κάνουμε για να σώσουμε την κατάσταση. Κάθε κίνηση, κάθε μέτρο που παίρνουμε, να περνάει μέσα από αυτό το φίλτρο. Να δούμε τι πήγε λάθος σε επίπεδο νοοτροπίας, σκέψης, πώς επηρέασαν τα social media; Είναι μια «νόσος» όλο αυτό, ένα αποτέλεσμα της αλλαγής κουλτούρας γενικότερα του δυτικού κόσμου. Πήγαμε από το ένα άκρο της καταπίεσης, απαράδεκτο προφανώς, στο άλλο άκρο της πλήρους αδιαφορίας, της υποτίμησης της έννοιας της οικογένειας. Και το άλλο είναι η μεσαία τάξη. Είμαι ένα παιδί που μεγάλωσε σε οικογένεια της μεσαίας τάξης και μεγαλώνω μια οικογένεια στη μεσαία τάξη. Όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι, οι σιωπηρές πλειοψηφίες που υπέφεραν, υπέμεναν, ήρθε η ώρα να βγουν μπροστά. Αυτοί που πληρώνουν μήνα-μήνα τους φόρους, τις εισφορές, που έρχονται ψηφίζουν, αποφασίζουν, δεν φωνάζουν, δεν κάνουν πορείες χωρίς αιτήματα, δεν κάνουν καταλήψεις, δεν δημιουργούν πρόβλημα στους συμπολίτες τους, δεν είναι πολίτες ενός κατώτερου Θεού. Για αυτούς τους ανθρώπους βγαίνω μπροστά και θα δώσω κάθε μάχη, όπως δίνω τις μάχες για την οικογένεια μου, για την γυναίκα μου, για το παιδί μου, για τους φίλους μου, για τους δικούς μου ανθρώπους.

Για το αν κάποια πράγματα θα έπρεπε να προβάλλονται περισσότερο

Νομίζω ότι γίνεται μια πολύ φιλότιμη προσπάθεια να πάμε κόντρα σε αυτό το οποίο κάποιοι θέλουν να προβάλλεται στον κόσμο. Και δεν θέλω να κατηγορήσω τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είμαι και αρμόδιος Υφυπουργός για αυτά και μάλιστα, θεωρώ ότι όλα αυτά τα χρόνια έχουν γίνει πολύ σημαντικές προσπάθειες για την ενίσχυσή τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της συζήτησης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή στο κοινοβούλιο δεν έχει καμία σχέση με αυτό το οποίο συζητάει ο κόσμος στα σπίτια του. Δηλαδή, μπορεί να πηγαίνεις για μια συνέντευξη και να θες να μιλήσεις για τις πρωτοβουλίες ενάντια στην ακρίβεια, για την αύξηση του εισοδήματος, τα καλύτερα νοσοκομεία, τα καλύτερα σχολεία και διάφορα άλλα πολύ σημαντικά θέματα, εθνικά θέματα και να συζητάς για ένα δύο ή θέματα που «επιβάλλει» η αντιπολίτευση με τις ανακοινώσεις της και την ατζέντα που δημιουργεί. Θέματα «καμαρίλας», Δηλαδή, πολλές φορές νιώθω ότι συμμετέχω σε ένα τηλεδικαστήριο, ενώ θα έπρεπε να κάνω πολιτική συζήτηση για τις ζωές των ανθρώπων ή σε μια παραπολιτική λογική μιας παραπολιτικής κουζίνας. Αυτό είναι μια παθογένεια την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Πώς το αντιμετωπίζεις; Μιλώντας αδιαμεσολάβητα με τον κόσμο. Αυτές είναι και οι περιοδείες. Αυτές είναι οι διαδικτυακές καμπάνιες. Πολλές φορές πρέπει να επιμείνεις και να πεις αυτό που θες εσύ να πεις. Ναι, θα σας απαντήσω σε αυτό για το οποίο με ρωτάτε, αλλά μην υποτιμήσουμε την αξία ενός έργου το οποίο έχει μια αντανάκλαση στην καθημερινότητα του κόσμου.

Για το ρόλο των social media στον δημόσιο λόγο

Σίγουρα είναι χρήσιμα εργαλεία, αλλά δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας σε μια πραγματικότητα. Γιατί μπορεί να φτάσει πιο γρήγορα ένα μήνυμα, να προβληθούν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα της προβολής με διαφορετικό τρόπο. Να δει κόσμος ο οποίος δεν χρησιμοποιεί τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, πολιτικές ή πολιτικά μηνύματα αλλά και επαγγελματικά. Δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτική. Αλλά εγώ δεν κρύβω τα λόγια μου, θεωρώ ότι ο τρόπος που χρησιμοποιούνται και η λογική πολλών πλατφορμών έχουν κάνει πολύ μεγάλη ζημιά. Έχουν ρίξει απίστευτα πολύ νερό στο μύλο της τοξικότητας, του μίσους, κυρίως μέσα από ανώνυμα προφίλ. Και δεν μπορώ να τα κατατάξω σε κάποιο πολιτικό χώρο. Και δεν είναι μόνο πολιτικό το πρόβλημα. Και το μεγάλο πρόβλημα το οποίο δημιουργείται είναι ότι μέσα σε 15 δευτερόλεπτα, πολύ πιο γρήγορα μπορεί να ταξιδέψει ένα ψέμα, δηλαδή ένα βίντεο 15 δευτερολέπτων πολύ πιο εύκολα μπορεί να προβάλλει ένα ψεύτικο μήνυμα, ένα «τσιτάτο», μια κραυγή αγωνίας και εντυπωσιασμού, παρά το επιχείρημα. Το επιχείρημα θέλει χρόνο. Εγώ δε λέω μία και δύο ώρες γιατί εκεί κουράζεις, αλλά θέλει χρόνο, να αποδείξεις για παράδειγμα ότι ενώ μειώνεις τους φορολογικούς συντελεστές, είναι καλό να αυξάνεις τα φορολογικά έσοδα, θέλει 1-2 λεπτά για να δείξεις τι σημαίνει αυτό στην οικονομία, στην αγορά. Το να πεις, «υπερφορολογείτε τον κόσμο. Γιατί; Γιατί έχετε παραπάνω φορολογικά έσοδα». Ψέμα είναι αυτό. Άρα, πόσο πιο εύκολο είναι να γυρίσεις ένα βιντεάκι, να παίξει, να το «αγοράσει» ο αλγόριθμος και να το δουν όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας, οι οποίοι θα παραπλανηθούν.

Για ταυτοποίηση χρηστών στο διαδίκτυο

Σκεφτείτε τον ρόλο που έπαιξαν τα social media στην όλη αυτή προσπάθεια παραπλάνησης της κοινής γνώμης με τα ξυλόλια και τα χαμένα βαγόνια, πάνω στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Τι ρόλο έπαιξαν τα διάφορα προφίλ; Δυστυχώς, αυτό είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να τη δούμε και γι’ αυτό και εγώ επιμένω στην πρότασή μου για ταυτοποίηση κάθε χρήστη στο διαδίκτυο. Να ξέρουμε, όπως ξέρουμε, κάθε αριθμός κινητού σε ποιον ή σε ποια ανήκει, να ξέρουμε κάθε προφίλ στα social media στην Ευρώπη- γιατί αυτό είναι μια ευρωπαϊκή απόφαση που πρέπει να ληφθεί- σε ποιον, σε ποια ανήκει, όνομα, επώνυμο, πατρώνυμο, ταυτότητα. Όχι να είναι δημόσια, όλα αυτά- να τα ξέρει η πλατφόρμα, ούτως ώστε να ξέρουμε τα παιδιά μας, για παράδειγμα, με ποιον συνομιλούν στο messenger. Αν δούμε ότι τους έστειλαν κάτι επικίνδυνο, να μπορούμε να κινηθούμε άμεσα και το ηλεκτρονικό έγκλημα κάθε χώρας σε δευτερόλεπτα να μπορεί να εντοπίσει το πρόσωπο αυτό.

Για την πιο δύσκολη στιγμή στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου

Θυμάμαι μια Καθαρά Δευτέρα, είχα πάει σε μια γιορτή στην εκλογική μου περιφέρεια. Είχε συμπέσει η μέρα αυτή με εκείνο τον πολύ έντονο μήνα της δεύτερης επετείου των Τεμπών. Τότε που το 85% της κοινής γνώμης, λόγω της προπαγάνδας της αντιπολίτευσης και κάποιων μέσων ενημέρωσης, δυστυχώς τότε όχι λίγων, είχε πειστεί ότι αυτή η κυβέρνηση έκρυβε ένα παράνομο φορτίο στην αμαξοστοιχία των Τεμπών, συγκάλυπτε έναν λαθρέμπορο, οριακά συνδεόταν τότε και ο Πρωθυπουργός με τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Θυμάστε, τον γιο της εισαγγελέως. Και είχε δημιουργηθεί ένα απίστευτο κλίμα μίσους απέναντι σε κάθε έναν από εμάς, ασχέτως αν είχαμε ή όχι την οποιαδήποτε συμμετοχή. Δεν θα ξεχάσω βλέμματα ανθρώπων που δεν με ήξεραν και δεν ήταν προσωπικό μου εμένα. Δεν θα ξεχάσω βλέμματα πολλές φορές στα τηλεοπτικά κανάλια, σφοδρότητα, επιθετικότητα. Τότε ήταν και μια περίοδος που δεν βγαίναμε και όλοι το ίδιο μπροστά. Ήταν μετρημένα στα δάχτυλα του ενός, άντε των δύο χεριών τα κυβερνητικά και τα κοινοβουλευτικά στελέχη γιατί ήταν και οι βουλευτές οι οποίοι ήταν θαρραλέοι τότε, να βγαίνουμε για να υπερασπιζόμαστε το αυτονόητο, με σεβασμό στους συγγενείς των θυμάτων, τονίζοντας την ανάγκη να διερευνηθεί κάθε πτυχή του δυστυχήματος, αλλά κάθε πραγματική πτυχή, όχι κάθε φαντασιακό διαφόρων πολιτικών συσχετισμών που ήθελαν να επιβιώσουν πολιτικά πάνω σε μια τραγωδία. Δεν θα συγκρίνω με τίποτα αυτή την περίοδο, γιατί μέσα σε όλο αυτό, έπρεπε να έχεις πάντα στο μυαλό σου ότι έχεις να κάνεις με πονεμένους ανθρώπους που ζητούσαν και ζητάνε δικαιοσύνη, αλλά και εσύ έπρεπε να μην αφήσεις να περάσει τίποτα απ’ όλα αυτά (τα ψέματα). Πέρασε καιρός, ήταν πάρα πολύ δύσκολο και νομίζω με πολύ μεγάλο σεβασμό το αντιμετωπίσαμε, με πρώτο τον Πρωθυπουργό και τώρα είναι το πάρα πολύ λογικό. Η Δικαιοσύνη σταδιακά, μέρα με τη μέρα, στο δικαστήριο δίνει τις απαντήσεις της. Δεν είναι δουλειά κανενός άλλου να δώσει απαντήσεις για ένα τραγικό δυστύχημα, για μια τραγωδία ή οτιδήποτε τέτοιο.

Για το αν υπάρχει κάποια στιγμή που δυσκολεύτηκε να δώσει κάποια απάντηση

Υπάρχουν περιπτώσεις εξειδικευμένων θεμάτων που είτε τα ενημερωτικά τα οποία έχουμε πάρει, δεν μας καλύπτουν πλήρως και επιμένουμε να τα ζητάμε και να ρωτάμε γιατί πολλές φορές και το γραφείο Τύπου ενός υπουργού, ενός υπουργείου δεν έχει την απάντηση. Δεν είναι κάτι κακό αυτό, το ξαναείπα, το ξαναλέω και τώρα, πλήρωσε πολλά η χώρα αυτή από τους «ξερόλες». Δεν χρειαζόμαστε άλλους.

Για το αν έχει ποιοτικό χρόνο με την οικογένειά του

Όχι όσο θα ήθελα και προσπαθώ συνεχώς να δημιουργώ παραπάνω, γι’ αυτό και νομίζω ότι δεν υπάρχει στιγμή που να μη νιώθεις έστω και λίγο τύψεις. Αν και είμαι τυχερός γιατί έχω κοντά μου ανθρώπους με κατανόηση, παραπάνω από του μέσου ανθρώπου. Εντάξει, πάντα υπάρχουν και δύσκολες στιγμές. Νομίζω το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος. Περισσότερο είναι θέμα ποιοτικού χρόνου. Κι αυτό έχει να κάνει με την πίεση, την ένταση. Δηλαδή δεν αρκεί μόνο να είσαι κάποιες ώρες με την οικογένειά σου. Σημασία έχει τις ώρες αυτές να μπορείς να είσαι εσύ εκεί. Το τηλέφωνο δηλαδή να χτυπάει όσο το δυνατόν λιγότερο, να μην έχει γίνει κάτι το οποίο να σε έχει επηρεάσει και αυτό να περνάει εκεί πέρα. Αυτή είναι η πιο η πιο δύσκολη άσκηση, αλλά το παλεύω. Δεν λέω ότι είναι εύκολο, το παλεύω.

Νομίζω ότι ο κάθε μπαμπάς και η κάθε μαμά αντίστοιχα έχει μέσα της αυτό, δηλαδή ότι είμαστε σούπερ μπαμπάδες, σούπερ μαμάδες. Αλλά νομίζω ότι σε μια λογική ότι οι πραγματικοί σούπερ μπαμπάδες, σούπερ μαμάδες είναι οι αληθινοί, αυτοί δηλαδή οι οποίοι παραδέχονται τα προβλήματα, κάποιες φορές λένε «εγώ τώρα δεν ήμουν τόσο καλός. Ήμουν πολύ αυστηρός». Πολλές φορές ο υπερήρωας της ζωής είναι αυτός ο οποίος ζει πραγματικά, προσπαθεί να ζήσει την κάθε μέρα με αξιοπρέπεια. Δεν θεωρώ ότι εγώ είμαι σούπερ μπαμπάς. Υπάρχουν πολλοί σούπερ μπαμπάδες και πολύ πιο σούπερ μαμάδες. Σίγουρα, για παράδειγμα, στο δικό μας το παιδί, η μαμά θυσίασε πολύ παραπάνω τη δουλειά της και τη ζωή της για να φτάσει ο γιος μας σε μια ηλικία να μπορεί να πάει στον παιδικό σταθμό. Υπάρχουν κι άλλες πολλές μαμάδες και μπαμπάδες που θυσιάζουν πολλά παραπάνω πράγματα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Σίγουρα είναι ό, τι πιο σημαντικό έχω κάνει και θα κάνω στη ζωή μου. Το μεγάλωμα του παιδιού. Δεν το βάζω με τίποτα δίπλα.

Για το αν έχει κάποια συμβουλή από τους δικούς του γονείς

Νομίζω είναι μια συμβουλή που μας την έδινε ο παππούς, -ο παππούς μου ο αείμνηστος Παύλος Μαρινάκης και αυτός-, ο οποίος έχει δώσει στα παιδιά του, στον πατέρα μου και αντίστοιχα και σε μας, στα εγγόνια του. Σε μια λογική «ένα βήμα τη φορά». Ήταν ένας άνθρωπος πολύ ήρεμος, πολύ ψύχραιμος. Δεν ήταν δική του φράση προφανώς, αλλά ήταν το ρητό του, ήταν η στάση ζωής του. Να μη βιαζόμαστε, να ζούμε όχι μόνο την κάθε μέρα, αλλά την κάθε περίοδο της ζωής μας. Θυμάμαι μου έλεγε, -είχα τελειώσει το σχολείο και ετοιμαζόμουν για το Πανεπιστήμιο και είχα άγχος πώς θα πάω να σπουδάσω από την Πάτρα στην Κομοτηνή-, μου έλεγε «τώρα θα απολαύσεις το καλοκαίρι». Δεν απολαμβάνω τη ζωή μου όσο πρέπει. Είναι το μεγάλο μου παράπονο και από τον εαυτό μου και προσπαθώ να το αλλάξω. Κάνω πολύ μεγάλη προσπάθεια. Είμαι στην προσπάθεια.

Για το αν έχει καθημερινό προσωπικό χρόνο

Μέσα στην ημέρα δεν αποφορτίζομαι. Ελάχιστα ίσως το μεσημέρι αν προλάβω να δω κανένα φίλο. Αλλά, προσπαθώ να αποφορτιστώ γυρίζοντας σπίτι και περνώντας αυτόν τον περιβόητο ποιοτικό χρόνο, ό, τι πιο σημαντικό, μιλώντας στο τηλέφωνο με φίλους και σε πιο χαλαρές περιόδους, δηλαδή όχι προεκλογικές ή περιόδους μεγάλης έντασης, το Σαββατοκύριακο, κάποια ωραία φαγητά, σινεμά που έχω καιρό να πάω, τώρα που το σκέφτομαι. Απλά πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσουν τα εξεζητημένα. Αυτό το οποίο μου έχει λείψει πάρα πολύ, θέλω να πιστεύω ότι μετά από κάποια χρόνια θα επανέλθει στη ζωή μου, είναι τα ταξίδια. Δεν τα εκτίμησα όσο θα έπρεπε, όταν μπορούσα. Και τώρα που οι αδυναμίες είναι αντικειμενικές και λόγω όλης αυτής της ενασχόλησης αλλά και λόγω του παιδιού, είναι σχεδόν αδύνατον να υλοποιηθούν. Αλλά γεροί να είμαστε, θα τα καταφέρουμε.

Για τη συμβουλή που θα έδινε σε ένα παιδί που θα ήθελε να γίνει πολιτικός

Να μην υποχωρεί. Αυτό δεν σημαίνει να είσαι θρασύς, δεν σημαίνει να μην έχεις όρια. Ίσα ίσα, αλλά να μην υποχωρείς σημαίνει, όταν κάποιοι θέλουν να σου βάλουν ένα ταβάνι, «μέχρι εδώ είσαι». Στην πολιτική υπάρχει πάρα πολύ το ταβάνι, σε έναν νεότερο. «Τώρα τι θέλει ο πιτσιρικάς, να μας πει πως θα γίνει η δουλειά; Θα μας πει πως να κάνουμε εκλογές; Να μας πει πως θα απαντάμε»; Υπάρχει ένας αυξημένος ηλικιακός ρατσισμός και κάποιες φορές και ένας ρατσισμός αυξημένος και σε μια γυναίκα, ειδικά τα προηγούμενα χρόνια. Να μην δέχεσαι τα όρια που θέλουν να σου βάλουν. Και να προσπαθείς να ανεβαίνεις, επειδή, εσύ πιστεύεις στον εαυτό σου και στις δυνατότητές σου. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Αν ένα παιδί πραγματικά θέλει να το κάνει αυτό, πρέπει να το κάνει να συνεχίσει, να το ακολουθήσει, αλλά να έχει στο μυαλό του, το λέω από προσωπική πείρα, ευτυχώς εγώ άκουσα τις συμβουλές και από τον παππού που προανέφερα και από τον πρώτο μου εργοδότη, τον αείμνηστο Ζήση Κωνσταντίνου, τον μεγάλο ποινικολόγο και από τον Πρωθυπουργό όταν εξελέγη πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, ότι η πολιτική δεν ήταν δουλειά. Για κάποιους έχει υπάρξει δουλειά για πάρα πολλά χρόνια. Είναι οι λεγόμενοι επαγγελματίες πολιτικοί. Τους έχουμε συναντήσει σε όλα τα κόμματα και είναι από τους βασικούς συντελεστές της πτωτικής πορείας της Ελλάδας των προηγούμενων ετών και της οικονομικής κατάρρευσης. Άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν διοικήσει ούτε ένα περίπτερο, ούτε μία ταβέρνα, ούτε ένα δικηγορικό γραφείο, δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους και εκλήθησαν για πάρα πολλά χρόνια να αναλάβουν τις τύχες μιας ολόκληρης χώρας. Αυτό είναι το βασικό όμως, που πρέπει να ξέρει ένα νέο παιδί. Ότι η πολιτική δεν είναι δουλειά, να κάνεις κάτι καλά, αυτό που αγαπάς και παράλληλα μακάρι να μπουν τέτοιοι άνθρωποι στη Βουλή για να αλλάξει το τοπίο σε όλα τα κόμματα και στο δικό μας κόμμα και στα υπόλοιπα κόμματα. Να γεμίσουν κι άλλο ψηφοδέλτια σε ανθρώπους με ένσημα. Δυναμικούς άντρες και δυναμικές γυναίκες που θέλουν να βοηθήσουν για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Κάναμε μια πολύ μεγάλη προσπάθεια το 2023, ανανεώθηκαν πολύ τα ψηφοδέλτια. Βλέπω ότι γίνεται και τώρα μια αντίστοιχη προσπάθεια και συνδράμουμε όλοι σε αυτή και θεωρώ ότι τα πράγματα μπορούν να βελτιωθούν πολύ, όχι μόνο μέσα από τις πολιτικές αλλά και μέσα τα πρόσωπα.

Για το αν θα ενθάρρυνε το γιο του να μπει στην πολιτική

Δεν θέλω να δώσω απόλυτη απάντηση. Υπάρχουν στιγμές που λέω, αν γύριζα το χρόνο πίσω ή μπορούσα να μιλήσω στο παιδί μου, θα του έλεγα να μείνει μακριά. Και είναι οι στιγμές κάποιων πιο δύσκολων συμπεριφορών που υφίστασαι, ειδικά όταν είσαι νεότερος κάπου, δεν αναφέρομαι μόνο… ξέρετε, αυτά δεν είναι μόνο εκτός, είναι και σε εσωτερικά θέματα.

Αν γύριζα το χρόνο πίσω, δεν νομίζω ότι θα έκανα κάτι διαφορετικό. Όχι γιατί θα το επέλεγα, αλλά γιατί νομίζω ότι κάποια πράγματα γίνονται, γιατί πρέπει να γίνουν. Μας τραβάει κάτι σωστό ή λάθος δεν το ξέρω και κανείς δεν το ξέρει. Το αν μια επιλογή σου είναι σωστή ή λάθος το καταλαβαίνεις στο τέλος, στο τέλος κάνεις «ταμείο». Αλλά, θα σας πω κάτι. Υπάρχουν μέρες που όλο αυτό σου δημιουργεί μεγάλη ικανοποίηση. Δεν είναι οι περισσότερες, παραδείγματος χάρη την ημέρα που ήρθε τόσος κόσμος στα εγκαίνια του γραφείου μου, ήταν μια δύσκολη ημέρα και θυμάμαι εκείνη την ημέρα είχαν απεργία τα ταξί. Ήταν ένας δύσκολος χώρος γιατί ήταν ένα γραφείο, δεν ήταν ένα γήπεδο. Έγινε κάτι το οποίο ήταν πρωτοφανές για μένα, συνάντησα ανθρώπους που τους ήξερα χρόνια, αλλά και ανθρώπους που δεν τους είχα δει ποτέ. Ανθρώπους που δεν πάνε ποτέ σε πολιτικές εκδηλώσεις και ήρθαν απλά για να ακούσουν εμένα και να δηλώσουν παρών και στήριξη. Ανώνυμα. Ανιδιοτελώς. Αθόρυβα. Αυτό σου δίνει τεράστια ώθηση. Υπάρχουν όμως και πολύ δύσκολες μέρες. Βλέπεις για παράδειγμα, το πρόσωπό σου να είναι σε ένα βίντεο και να λέει κάτι που δεν έχει πει. Βλέπεις κάποιον άνθρωπο, ο οποίος έχει πολύ μίσος μέσα του. Πίσω από έναν ανώνυμο προφίλ να απειλεί μέχρι και το παιδί σου, -θέλει γερό στομάχι. Και εντάξει, εσύ να έχεις γερό στομάχι. Οι άνθρωποι που είναι γύρω σου τι χρωστάνε; Άρα δεν υπάρχει μαύρο και άσπρο. Υπάρχει πολύ γκρίζο. Υπάρχουν γκρίζες ζώνες. Εν πάση περιπτώσει, προχωράμε. Στο τέλος θα κάνουμε «ταμείο».

Για το αν έχει κάποιους φόβους

Νομίζω είναι μια η απάντηση. Παραδείγματος χάριν, προ ημερών ήμουν στη σχολική γιορτή του παιδιού. Εντάξει, εμείς είμαστε πολύ μικροί ακόμα. Μια μικρή έναρξη κάνανε τα μικράκια. Νομίζω αυτό που σκέφτεσαι είναι να είμαστε γεροί, να καμαρώνουμε τα παιδιά μας πάρα πολλά χρόνια. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος. Δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος από αυτό. Να συνεχίσουμε δηλαδή, να ζούμε αυτές τις στιγμές. Να είμαστε γεροί και του χρόνου και του παραχρόνου για να μπορούμε να το βιώνουμε κάθε μέρα. Είναι ο φόβος κάθε ανθρώπου, είτε έχει παιδιά είτε όχι, αλλά ειδικά όταν γίνεσαι μπαμπάς ή μαμά πολλαπλασιάζεται αυτός ο φόβος και αυτή η ανησυχία.

Για το πως είναι ο Παύλος Μαρινάκης όταν κλείνουν οι κάμερες

Όπως κι όταν είναι ανοιχτές, ο εαυτός του. Είμαι ένας άνθρωπος που αγχώνεται γενικά, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια ανακαλύπτω πόση κρυμμένη υπομονή είχα. Δεν είχα τόση υπομονή τα πρώτα μου χρόνια στον επαγγελματικό στίβο, τώρα έχω παραπάνω υπομονή. Εντάξει, νομίζω ότι ισορροπημένος είμαι, αλλά υπάρχουν και στιγμές πολύ μεγάλης έντασης, πολύ μεγάλης φόρτισης. Θεωρώ όμως ότι επειδή έχω υπάρξει πάρα πολλά χρόνια εργαζόμενος, πάρα πολλά χρόνια σε ιεραρχία από ανώτερους, να δέχομαι εντολές και έτσι πρέπει να προχωράνε και οι επιχειρήσεις και οι εταιρείες και οι δικηγορικές και όχι μόνο. Έχω μάθει να σέβομαι τους ανθρώπους οι οποίοι δουλεύουν μαζί μου και να τους θεωρώ μέλη μιας ομάδας. Θα υπάρχουν και δύσκολες στιγμές. Θα υπάρχουν και λάθη τα οποία πρέπει να διορθωθούν, αυξημένη πίεση. Αλλά νομίζω ότι έχω μάθει να λειτουργώ μέσα σε μια ομάδα και αυτό μου έχει δώσει πάρα πολλά.

Για το πώς φαντάζεται τη ζωή του μετά από δέκα χρόνια

Μετά από δέκα χρόνια, θέλω να έχω καταφέρει καταρχάς να δώσω μαζί με την γυναίκα μου στον γιο μου αυτά τα οποία μπορεί να μην πρόλαβα να πάρω εγώ και να μην είναι υλικά. Είναι πράγματα τα οποία είναι πολύ σημαντικά στη ζωή. Και το δεύτερο, νομίζω να έχω εδραιωθεί επαγγελματικά, ούτως ώστε αυτές οι φοβίες που έχουμε όταν κάνουμε παιδιά, να μειωθούν. Πολιτικά, να έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και μετά την ψήφο τους- αυτό είναι το πιο σημαντικό -να μην πουν «να μου κοπεί το χέρι που τον στήριξα». Δεν λέω να τα κάνω όλα σωστά, αλλά να πουν τουλάχιστον άξιζε τον κόπο. Προσπάθησε, πάλεψε, κερδίσαμε κάποιες μάχες. Μπορεί να χάσαμε κάποιες, αλλά θα τις ξαναδώσουμε.