Συνέντευξη του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στο vidcast «Face2face» του nea.gr

Συνέντευξη του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στο vidcast «Face2face» του nea.gr και τη δημοσιογράφο Κατερίνα Παναγοπούλου

Σχετικά με την ερώτηση «Πώς αισθάνεστε ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης που  “καταστρατηγεί την ελευθερία του Τύπου και ενορχηστρώνει σκάνδαλα”»;» 

Η αλήθεια είναι ότι ήξερα περίπου τι με περιμένει, όταν ανέλαβα αυτή την πολύ τιμητική για εμένα και ειδικά για έναν νέο άνθρωπο θέση, αλλά δεν μπορούσα να γράψω ούτε στο πιο απαισιόδοξο σενάριο δεν θα μπορούσα να το προβλέψω, πόσες φορές θα κληθώ να απαντήσω σε κάτι που είναι εντελώς αντίθετο με την πραγματικότητα ή εν πάση περιπτώσει, πόσες φορές θα χρειαστεί να αποδομήσω κάτι. Το τι είμαστε και το τι δεν είμαστε θα το αποφασίσει ο κόσμος, το αποφασίζει ο κόσμος, οι πολίτες, ο ελληνικός λαός κάθε τέσσερα χρόνια και συλλογικά, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, το κυβερνών κόμμα και ατομικά. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι στο τέλος της ημέρας στην πολιτική πρέπει να μένεις όσο σε ψηφίζει…

Για την υποψηφιότητά του στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας

Ακριβώς. Και για μένα ήταν μονόδρομος να εκδηλώσω την επιθυμία μου να είμαι υποψήφιος -ανακοινώθηκε και πριν από ένα χρόνο από τον Πρωθυπουργό- στον Βόρειο Τομέα, γιατί πρέπει στο τέλος της ημέρας κάποιος να σε κρίνει, να σε αξιολογούν οι πολίτες. Άρα αυτοί είναι οι κριτές.

Για τη σύγκριση με τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης 

Θεωρώ πάρα πολύ μεγάλο λάθος να επιδιώκουμε απλά να είμαστε καλύτεροι από κάποιους άλλους και ειδικά από την προηγούμενη από εμάς κυβέρνηση που το κόμμα αυτό τώρα είναι κάπου μεταξύ 3 και 5%. Άρα υποτιμούμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους που μας στήριξαν. Μου κάνατε μια ερώτηση και αναφερθήκατε στο κράτος δικαίου. Εγώ θα σας πω το εξής: Όπως η ΕΛΣΤΑΤ και η Eurostat ευρωπαϊκά μετράει την ανεργία, τους μισθούς, τις εξαγωγές, όλους τους δείκτες, υπάρχει ένας αξιόπιστος, αδιαπραγμάτευτα κοινής αποδοχής δείκτης για το κράτος δικαίου που είναι η ετήσια έκθεση για το Κράτος Δικαίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ούτε δική σας έκθεση, ούτε δική μου, ούτε του Πρωθυπουργού. Εγώ θα σας πω ποια είναι αυτή, η οποία είναι η επίσημη και η κοινώς αποδεκτή από όλα τα κράτη της Ευρώπης. Κάθε χρόνο αξιολογεί την ελευθερία του Τύπου και συνολικά το Κράτος Δικαίου. Συνολικά στο Κράτος Δικαίου, η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή λιγότερες συστάσεις από 15 κράτη – μέλη της Ευρώπης, άρα σίγουρα είναι σε καλύτερη κατάσταση από 15. Άρα τελευταία δεν είναι. Λένε ότι είμαστε τελευταίοι και 15 κράτη μέλη της Ευρώπης έχουν παραπάνω συστάσεις από εμάς. Είχαμε επτά συστάσεις πριν αναλάβουμε τη διακυβέρνηση του τόπου. Γιατί αυτό έχει ξεκινήσει από το 2020. Άρα μέτρησε για αρχή την προηγούμενη από εμάς περίοδο και τώρα έχουμε πέσει στις τέσσερις. Αλλά πάμε στο πιο ενδιαφέρον. Αυτό το οποίο είναι και το δικό μου χαρτοφυλάκιο, όπου έχω την τιμή να εκπροσωπώ, του Τύπου, της ασφάλειας των δημοσιογράφων από τον Ιανουάριο του 2024, γιατί ανέλαβα χρέη υφυπουργού, λίγους μήνες μετά τα χρέη Κυβερνητικού Εκπροσώπου. Οι δύο καλύτερες εκθέσεις της Ευρώπης για τα ζητήματα ελευθεροτυπίας και ασφάλειας δημοσιογράφων είναι του 2024 και του 2025. Μάλιστα, το 2025, λέει η Κομισιόν- ούτε εσείς, ούτε ο Πρωθυπουργός, ούτε εγώ ούτε κάποιος από την Νέα Δημοκρατία, ούτε κάποιος από τον ΣΥΡΙΖΑ- η Κομισιόν, ότι υπάρχει αξιοσημείωτη πρόοδος σε αυτά, γιατί δεν θα σας τα αναλύσω όλα. Επί των ημερών μας καταργήσαμε την απλή δυσφήμιση, ένα από τα αδικήματα που «πατούσαν» οι πιο πολλές καταχρηστικές αγωγές, όχι τη συκοφαντική. Για όλους, όχι μόνο για δημοσιογράφους, μαζί με το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Βάλαμε κανόνες διαφάνειας στη διαφήμιση. Πλέον, όχι όλα τα προηγούμενα χρόνια, τώρα, για να είναι παραδεκτή και να πληρωθεί μία καμπάνια διαφημιστική πρέπει να δημοσιοποιηθεί και προληπτικά και από πριν δηλαδή και στη συνέχεια μετά την υλοποίησή της. Ακριβώς πόσα έδωσε ο κάθε φορέας, σε ποιους. Έχουμε καθιερώσει το 30% να πηγαίνει σε περιφερειακά μέσα και τις δημοσιεύσεις που είναι ένα διαχρονικό τους αίτημα. Έχουμε δημιουργήσει την Task Force για την προστασία των δημοσιογράφων. Εμείς καθιερώσαμε ιδιώνυμο κατά απειλών δημοσιογράφων. Εμείς φτιάξαμε τα Μητρώα Τύπου που πλέον τα πειρατικά μέσα που δεν πλήρωναν δημοσιογράφους…

Για την έκθεση ΜΚΟ που κατατάσσει την Ελλάδα στη θέση 108 στην ελευθερία του Τύπου

Μας κατέταξε στην θέση 108 μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση, η οποία για να καταλάβετε την αξιοπιστία της, πρώτον βάζει την Ελλάδα κάτω από χώρες που έχουν απολυταρχικά καθεστώτα. Δηλαδή χούντες, φασιστικά καθεστώτα, απολυταρχικά, όχι Δημοκρατίες. Το κυριότερο, όμως, ποιο είναι; Μπαίνεις μέσα και διαβάζεις την έκθεσή τους- η συγκεκριμένη που λέτε, λέγονται «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα»- και λένε: «Στο αδίκημα της απλής δυσφήμισης δυσκόλεψε η κατάσταση για τους δημοσιογράφους» και το έχουμε καταργήσει. Λένε: «Ο Πρόεδρος της ΕΡΤ είναι αποκλειστική επιλογή του εκάστοτε Υπουργού» και είμαι ο πρώτος Υφυπουργός αρμόδιος για τον Τύπο, ο πρώτος λόγω του ότι είχε ψηφιστεί νόμος από το Υπουργείο Εσωτερικών, που ο Πρόεδρος και ο Διευθύνων της ΕΡΤ και αντιστοίχως η Πρόεδρος και η Διευθύνουσα του Αθηναϊκού και Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων προέκυψαν από διαδικασία ΑΣΕΠ με εξετάσεις, με κλειστά χαρτιά, αξιολόγηση από το ΑΣΕΠ, που στο τέλος, υποχρεωτικά, έπρεπε να επιλέξω μεταξύ τριών ονομάτων, τα οποία αν δεν ήταν σε αυτή τη διαδικασία δεν θα μπορούσα να τα επιλέξω. Αυτά που λένε είναι τώρα σαν να μιλάμε που είμαστε στην Αθήνα και να λένε ότι βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη. Αυτές, λοιπόν, οι εκθέσεις είναι υποκειμενικές και επειδή Δημοκρατία έχουμε, καλά κάνουν οι άνθρωποι και τις κάνουν. Όλες αυτές οι υποκειμενικές εκθέσεις των «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα», των Ρεπόρτερ με σύνορα, του Α, του Β, του Γ, τις βάζει μέσα σε ένα «καζάνι», δηλαδή σε μια διαδικασία η Κομισιόν και κάθε χρόνο λέει: Ελλάδα τόσες συστάσεις. Λοιπόν, η Ελλάδα έχει κάνει θεαματική πρόοδο στα θέματα αυτά. Και για να μην παρεξηγηθώ, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε. Πρέπει να περάσουμε και άλλες μεγάλες μεταρρυθμίσεις, αλλά όσα έγιναν σε λίγα χρόνια, δεν είχαν γίνει σε ολόκληρες δεκαετίες.

Για το αν υπάρχει πρόβλημα με τη σάτιρα

Το αντίθετο και μάλιστα με τη σάτιρα μεγαλώσαμε. Υπάρχουν μάλιστα σατιρικοί και σήμερα και στο παρελθόν και μάλιστα και σήμερα, επειδή τώρα εγώ έχω μια δημοσιότητα λόγω της θέσης μου, δεν σημαίνει ότι είμαι κάτι φοβερό και τρομερό, που κάνουν πολύ έντονη σάτιρα και σε μένα και στην Κυβέρνηση και περιμένω την ώρα να τους ακούσω ή να τους δω και στα social media και στην τηλεόραση, μην αρχίζουμε και τους ονοματίζουμε. Υπάρχει όμως μια πάρα πολύ κρίσιμη διαφοροποίηση. Είναι άλλο πράγμα η σάτιρα, που έχει μέσα και σκληρή κριτική, αλλά να προκαλεί γέλιο -και σε μας, όταν έχεις και στοιχειώδες χιούμορ, προκαλεί γέλιο και για τον εαυτό σου, γιατί πρέπει να έχεις και μια αίσθηση αυτοσαρκασμού- και είναι ένα άλλο πράγμα που είναι η «δολοφονία χαρακτήρων». Αυτή είναι μια κόκκινη γραμμή, που κάποιοι την έχουν ξεπεράσει. Ινστρούκτορες, εγώ δεν κρύβω τα λόγια μου. Υπάρχει μια συγκεκριμένη τηλεοπτική εκπομπή, η οποία με τον «μανδύα της σάτιρας», μια, δυο, τρεις φορές κάθε απόγευμα, «δολοφονεί χαρακτήρες» σε δημόσια μετάδοση με «κοπτοραπτική». Προ ημερών, έβαλαν μια απάντηση που έδωσα, οι συγκεκριμένοι κύριοι. Αναφέρομαι στους «Ράδιο Αρβύλα», για να μην κρυβόμαστε. Έδωσα μια απάντηση για την ανεργία των γυναικών και είπα ότι αφού έκανα μια επισήμανση ότι το 5,5% έχει διπλάσιο από το 11%, έτσι είπα αλλά 3 λεπτά πόσο ήταν η ανεργία γυναικών το 2019. (Δημοσιογράφος: Δεν μπορεί μια σατυρική εκπομπή να παίξει μια απάντηση 3 λεπτά) Ναι, αλλά όταν λες κάτι και βγάζουν 5 – 10 δευτερόλεπτα από αυτό που έχεις απαντήσει και αυτό το οποίο βγάζουν ως νόημα είναι το αντίθετο, αυτή η «κοπτοραπτική» αλλάζει εντελώς τις εντυπώσεις. Αλλά δεν θα μείνω μόνο στην «κοπτοραπτική». Ξέρετε, κυρία Παναγοπούλου, πίσω από εμένα, πίσω από έναν άλλον Υπουργό, πίσω από έναν δημοσιογράφο, βρίσκονται οικογένειες, βρίσκονται σύζυγοι, βρίσκονται παιδιά, βρίσκονται φίλοι. Τα παιδιά αυτά πάνε στο σχολείο. Και ξέρετε κάτι; Επειδή οι συγκεκριμένοι κύριοι με ειρωνεύονται ακόμα επειδή ψάχνω τα χαρτιά μου, γιατί πολύ απλά θέλω να ενημερώνω με βάση τα επίσημα στοιχεία και όχι με αρλούμπες… Όχι, όχι, αυτό δεν είναι σάτιρα κυρία Παναγοπούλου. Θα σας πω κάτι. Εγώ μπορεί να ψάχνω τα χαρτιά μου για να είμαι έγκυρος σε αυτά που λέω. Εκείνοι ας ψάξουν να βρουν την τέταρτη καρέκλα στην εκπομπή τους, η οποία πλέον δεν είναι γεμάτη, γιατί η τέταρτη καρέκλα είναι η αλήθεια τους. Αυτή είναι η αλήθεια. Η αλήθεια αυτών των ανθρώπων είναι αυτός που καθόταν στην τέταρτη καρέκλα. (Δημοσιογράφος:Για το αν έχουν ευθύνη για τις πράξεις ενός ανθρώπου)

Όχι, αλλά όταν «κουνάς το δάχτυλο» μια ζωή και βάζεις ανθρώπους απέναντι σου και παρουσιάζεις ένα νέο άνθρωπο όπως είμαι εγώ, που δεν έχω δώσει κανένα δικαίωμα, επειδή για παράδειγμα επικαλέστηκα τα νόμιμα δικαιώματά μου και τον παρουσιάζεις ότι είναι Κιμ Γιονγκ Ουν ή Βόρεια Κορέα ή κοροϊδεύεις άλλους ανθρώπους με βάση τη φωνή τους, ενώ εσύ έχεις κοροϊδέψει καρκινοπαθή και δεν ήξερες ποιος καθόταν δίπλα σου και την ίδια στιγμή «κουνάς το δάχτυλο» σε άλλους επειδή μπορεί κάποιος συνάδελφός τους να έχει κατηγορηθεί για κάτι στην Κυβέρνηση, στη Βουλή. Όταν δηλαδή με τον εαυτό σου θες να είναι όλοι επιεικείς, αλλά με τους άλλους εσύ «κουνάς το δάχτυλο», τότε αυτό σημαίνει ότι είσαι υποκριτής. Ξέρετε, στην πολιτική είμαστε για όσο θέλουν οι πολίτες. Αν είμαστε καλοί θα μας ψηφίζουν. Αν δεν είμαστε καλοί θα μας πουν να πάμε σπίτι μας. Και ευτυχώς εγώ έχω δουλειά… Εγώ δεν είπα κάποια εκπομπή να κοπεί. Εγώ δεν είπα να σταματήσει να γίνεται μια εκπομπή. Ούτε θα το πω ποτέ αυτό και ούτε έχω κινηθεί κατά κάποιων, ενώ έχω άπειρες αφορμές να το κάνω.

Αν θα εξέταζε το ενδεχόμενο να κινηθεί νομικά

Κοιτάξτε, θεωρώ ότι είναι λάθος να φοβόμαστε όταν τελείται ποινικό αδίκημα. Όχι όταν σου κάνουν μια σκληρή κριτική ή όταν ακόμα και μπορεί να είναι σφοδρή αυτή η κριτική. Όταν όμως θεωρείς ότι κάποιος λέει εν γνώσει του κάτι ψευδές για εσένα… Καταρχάς πρώτα στέλνεις εξώδικο για αγωγή. Δεν μπορεί να γίνει αγωγή αν δεν στείλεις εξώδικο. Και εδώ είναι κάτι που ο κόσμος δεν το ξέρει. Άρα αυτό που λένε για τα slapps, κάποια από αυτά που ακούγονται δεν ισχύουν. Στέλνεις ένα εξώδικο και λες: «κυρία Παναγοπούλου αυτό που γράψατε, αυτό που είπατε δεν ισχύει». Εάν εσείς επιμείνετε σε αυτό, τότε σημαίνει ότι εν γνώσει σας το λέτε. Το εάν είναι ψευδές και δυσφημιστικό θα το βρει το δικαστήριο. Αλλά όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο. Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος είτε είναι δημοσιογράφος, είτε είναι σατιρική εκπομπή, ο κόσμος τελοσπάντων θα κρίνει αν είναι, είτε οτιδήποτε, είτε πολιτικός να εξαιρείται από την ιδιότητα του ενάγοντος ή του εναγομένου. Όλοι είμαστε υποψήφιοι ενάγοντες και όλοι είμαστε υποψήφιοι εναγόμενοι. Σημασία έχει ο νόμος. Ο νόμος βάζει τα όρια και η Δικαιοσύνη αποφασίζει. 

Σχετικά με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τη δίκη για τα Τέμπη

​Κοιτάξτε, η δίκη ξεκινάει όταν αποφασίζει η δικαιοσύνη, με βάση τους νόμους που ισχύουν και με βάση τις δικονομικές διατάξεις. Απλά, αυτό το οποίο είπε η κυρία Κωνσταντοπούλου, πάνω στο θυμό της, πάνω στον οίστρο της, δείχνει και τον «δόλο», εντός εισαγωγικών, των ενεργειών της, όλα αυτά τα χρόνια. Μην κρύβουμε τα λόγια μας, η κυρία Κωνσταντοπούλου προσπάθησε να κάνει μία άλλου επιπέδου πολιτική καριέρα, δηλαδή, όχι απλά ενός κόμματος που μπαίνει οριακά στη Βουλή, επενδύοντας πάνω σε ένα τραγικό δυστύχημα. Το ξέρω ότι αυτό είναι ό,τι πιο τραγικό μπορεί να πει κάποιος, ό,τι πιο θλιβερό για έναν πολιτικό, δηλαδή, να πάει να κάνει καριέρα πάνω στον πόνο συγγενών θυμάτων μιας τραγωδίας, πάνω στον πόνο συγγενών 57 νεκρών. Αυτή είναι η αλήθεια. Και ποιο είναι το μοτίβο της κυρίας Κωνσταντοπούλου; Να βρίζει, να προκαλεί, να παίζει με τα όρια συναδέλφων της στη Βουλή, γιατί άνθρωποι είναι και αυτοί, άνθρωποι είμαστε. Ναι, πρέπει να έχουμε υπομονή, πρέπει να μην «τσιμπάμε», αλλά όταν ο άλλος σε λέει «δολοφόνο», σε λέει οτιδήποτε μπορεί να φανταστείτε, «παιδοβιαστή», είσαι και εσύ άνθρωπος, ξέρεις ότι βλέπουν οι συγγενείς σου, οι φίλοι σου, οι ψηφοφόροι σου, η κοινωνία και θες να αντιδράσεις. Το ένα μοτίβο είναι αυτό. Και το άλλο μοτίβο είναι, να προσπαθεί με διάφορες μεθόδους, δικονομικές, στο πλαίσιο του ότι έχει και την ιδιότητα της συνηγόρου, να καθυστερήσει αυτή τη διαδικασία. Γιατί; Για να βγει στην επόμενη τραγική επέτειο και να πει, «τόσα χρόνια και ακόμα δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί». Λοιπόν, εδώ, να λέμε τα πράγματα όπως είναι. Μιλάμε καταρχάς για μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που έχει ζήσει η χώρα. Και κυρίως την έχουν βιώσει οι άνθρωποι αυτοί.

Ερώτηση σχετικά με τα δημοσκοπικά ποσοστά της κ. Κωνσταντοπούλου

Σας θυμίζω κυρία Παναγοπούλου ότι, πριν από ένα χρόνο και ένα μήνα, -τώρα το ποσοστό αυτό με βάση επίσημη μέτρηση είναι στο 50%-, το 80% των συμπολιτών μας είχε πειστεί από όλο αυτό το πολιτικό σύστημα και ένα μέρος των media, ότι μέσα στην αμαξοστοιχία των Τεμπών, στην εμπορική, άλλοι λέγανε στην επιβατική, άλλοι λέγανε… οπουδήποτε, τέλος πάντων, στα Τέμπη, υπήρχε παράνομο φορτίο, ξυλόλιο, οτιδήποτε άλλο. Λοιπόν, αυτή τη στιγμή, αυτό έχει γίνει 50%.

Σχετικά με τη διασπορά ψευδών ειδήσεων​ και τα «τηλεδικαστήρια» και για την επικοινωνιακή διαχείριση γύρω από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών

​Θυμάμαι, θα σας πω ένα παράδειγμα για να απαντήσω εμμέσως και στη συνέχεια άμεσα σε αυτό που μου ρωτάτε, στο οποίο επί της αρχής έχετε δίκιο. Προφανώς μας ξέφυγε, αλλά θα σας πω το γιατί. Επί ένα μήνα, πέρυσι στην επέτειο των Τεμπών, εγώ και κάποια συγκεκριμένα κυβερνητικά στελέχη, δίναμε τη μάχη της αλήθειας. Δεν δίναμε τη μάχη κατά των συγγενών, όλοι, με το δίκιο είμαστε και δικαιοσύνη, έτσι; Δίναμε τη μάχη κατά της παραπληροφόρησης σε ένα τραγικό δυστύχημα. Την όγδοη, ένατη, δέκατη φορά που έλεγα τα ίδια επιχειρήματα, τα οποία αποδείχθηκαν αληθή μετά από έναν-δύο μήνες, με έπαιρναν τηλέφωνο όλο και περισσότεροι και μου έλεγαν «Καλά, αυτά γιατί δεν τα λέτε;». Τα ίδια τα είχα πει μία, δύο, τρεις, πέντε, δέκα φορές και εγώ.

Εμένα δεν μου αρέσει να δικαιολογώ ούτε την κυβέρνηση ντε και καλά, ούτε αυτά τα οποία λέω εγώ, ούτε αυτά που λένε οι συνάδελφοί μου στην κυβέρνηση. Θα σας πω κάτι. Στην Ελλάδα δυστυχώς, -και δεν θεωρώ ότι είναι η πλειονότητα των δημοσιογράφων, ούτε των δικηγόρων-, είναι σπορ τα «τηλεδικαστήρια». Και δεν ξεκινήσαμε να τα βλέπουμε στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Και αυτό είναι θλιβερό και για τους δημοσιογράφους που συμμετέχουν σε αυτά και βγάζουν ετυμηγορίες σε δημόσια μετάδοση και για τους συναδέλφους μου δικηγόρους που κάνουν τη δίκη, ακόμα και των πελατών τους. Άλλο ενημέρωση, εννοείται πως πρέπει να ενημερώσουν για μια υπόθεση, άλλο δίκη, να συμμετέχουν σε «τηλεδίκες». Σε ένα πολιτικό σύστημα που, λόγω του ότι έγιναν δεύτερες εκλογές και μπήκαν αρκετά κόμματα στη Βουλή, μία φορά ακούγεται η κυβερνητική πλειοψηφία, 7-8 φορές ακουγόταν η άλλη άποψη.

Εγώ νομίζω ότι αυτό το οποίο έκανε πολύ μεγάλο κακό, είναι ότι το μόνο κόμμα το οποίο έχει μια θεσμική σοβαρότητα αδιαμφισβήτητη στο παρελθόν, πέρασε απέναντι και «φλέρταρε» πολλές φορές με αυτή τη λογική, είναι το ΠΑΣΟΚ. Όταν ακούς από το άλλο κόμμα που έχει μια λογική σταθερότητας, με τις τεράστιες διαφορές που έχουμε, για να είμαστε δίκαιοι, το ΠΑΣΟΚ δεν είχε ποτέ μιλήσει στο παρελθόν με αυτή τη ρητορική. Ποια ρητορική; Σας θυμίζω ότι έχουν πει για χαμένα βαγόνια. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όχι ένας βουλευτής απλά που είχε πει για χαμένα βαγόνια, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατηγορούσε τον Πρωθυπουργό για ενορχηστρωτή της συγκάλυψης. Ό,τι τηλεόραση άνοιγες λοιπόν, άκουγες τα 8/9 του πολιτικού συστήματος να κατηγορούν μια κυβέρνηση για τα πάντα και τα αντίθετά τους. Εδώ λοιπόν υπήρχε και ένα υπόβαθρο. Μην το υποτιμούμε. Υπήρχε το υπόβαθρο της οργής και της ανάγκης για δικαιοσύνη. Γιατί αυτό είναι υπαρκτό. Η ανάγκη για δικαιοσύνη είναι υπαρκτή. Το αίτημα για δικαιοσύνη είναι υπαρκτό. Άρα τι έκαναν; Έπαιξαν με το συναίσθημα του κόσμου. Δεν υπάρχει άνθρωπος, είτε ψηφίζει Νέα Δημοκρατία, είτε ψηφίζει το οτιδήποτε άλλο που να μην θέλει δικαιοσύνη για ένα τραγικό δυστύχημα. Εκμεταλλεύτηκαν αυτό και έπαιξαν το παιχνίδι τους.

Σχετικά με τα ποσοστά της Πλεύσης Ελευθερίας στις δημοσκοπήσεις

Γιατί προφανώς υπάρχει ένα κοινό το οποίο θέλει να ακούει αυτά τα οποία λέει. Κοιτάξτε, εμείς είμαστε κυβέρνηση όλων των Ελλήνων. Και κάθε κυβέρνηση. Και οφείλουμε να απευθυνόμαστε σε όλους. Αλλά δεν έχουμε αυταπάτες ότι υπάρχει ένα κομμάτι συμπολιτών μας, ένα 25%, στην ίδια έρευνα που είδαμε στο φόρουμ που έκανα, απάντησαν ότι μας ψεκάζουν. Οφείλουμε να υπηρετούμε και αυτούς. Αλλά έχετε καμία πεποίθηση, πιστεύετε ότι μπορούμε να πείσουμε αυτούς τους ανθρώπους; Υπάρχει κόσμος που συμφωνεί.

Σχετικά με την ανάρτηση του Δημάρχου Αθηναίων που λέει «Όχι στην συγκυβέρνηση με την ΝΔ»

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που έχει τις δικές του διαδικασίες. Στο πλαίσιο της δημοκρατικής λειτουργίας μπορεί να πάρει όποια απόφαση θέλει, δεν θα κάνω εγώ υποδείξεις ούτε στον κύριο Δούκα, ούτε στο ΠΑΣΟΚ γενικότερα, τι αποφάσεις θα πάρει. Αλλά, προσέξτε τι μου κάνει εντύπωση εμένα, έτσι; Δεδομένου ότι εμείς δεν έχουμε κρύψει ότι ο στόχος μας είναι η αυτοδυναμία. Θεωρούν ότι υπάρχει ανάγκη, είτε ο κύριος Δούκας, είτε και πολλοί άλλοι, δεν το έχει πει μόνο ο κύριος Δούκας αυτό, «να μην συνεργαστούμε», αλλά αυτή είναι μια θέση που την έχω ακούσει από αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, «να αποκλείσουμε την οποιαδήποτε κοινή πορεία με την «κακιά δεξιά». Θεωρούν ότι πρέπει να μπει από πριν κάτι τέτοιο με τη Νέα Δημοκρατία. Και δεν λένε το ίδιο πράγμα για την κυρία Κωνσταντοπούλου, που συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται. Και αφήστε την κυρία Κωνσταντοπούλου. Δεν λένε το ίδιο πράγμα για το κόμμα του κυρίου Πολάκη, τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχουν περάσει λίγες εβδομάδες, που πήγε να νομιμοποιήσει μια επίθεση σε ένα συμπολίτη μας, επειδή μπορεί να είναι στα κακά funds που παίρνουνε τα λεφτά του κόσμου. Εγώ δεν θα μιλήσω τώρα για τα funds, γιατί το ποιος έδωσε τα δάνεια στα funds, δεν το έκανε η δική μας κυβέρνηση και ποιος περνάει ρυθμίσεις για να σώσει τους δανειολήπτες. Αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Δηλαδή, είσαι το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ από τη Νέα Δημοκρατία πολιτικά χωρίζεται με πολύ μεγάλες πολιτικές διαφορές, μας χωρίζει άβυσσος. Αλλά όπως και να ‘χει, έχει επιδείξει μία θεσμική σοβαρότητα και μαζί με τη Νέα Δημοκρατία κράτησαν την Ελλάδα στην Ευρώπη. Πέρασε ό,τι πέρασε. Συνυπέγραψε πρόταση δυσπιστίας με την κυρία Κωνσταντοπούλου και ψήφισαν οι βουλευτές του «παρών» στην παραπομπή συναδέλφων τους, γιατί ψήφισαν ό,τι ψήφισαν σε μια επιτροπή στη Βουλή. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, για να λέμε την αλήθεια και να μην ωραιοποιούμε τα πράγματα και ας ενοχλεί η αλήθεια, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη έχει μετεξελιχθεί σε ένα κόμμα, το οποίο «παίζει» στο γήπεδο των ανθρώπων, που τα ίδια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πήγαν να τα βάλουν φυλακή. Οι άνθρωποι -που μιλάει, συνυπογράφει προτάσεις δυσπιστίας το ΠΑΣΟΚ, ακολουθεί τη ρητορική τους και δεν θέλει να αποκλείσει για μια συγκυβέρνηση-, είναι οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε μια κυβέρνηση, σε μια κοινοβουλευτική ομάδα, που στήσανε παραυπουργεία Δικαιοσύνης, κατά παραδοχή του κ. Κοντονή και στοχοποίησαν και τα στελέχη του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Και τότε που το ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία κρατήσαμε την Ελλάδα στην Ευρώπη, μας λέγανε «προδότες» και «γερμανοτσολιάδες». Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Σχετικά με την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές

Θεωρώ εφικτό τον στόχο της αυτοδυναμίας. Τις προηγούμενες ημέρες είχαμε μία μέτρηση, η τελευταία ήταν από το MEGA, από την MetronAnalysis όπου η Νέα Δημοκρατία ξεπερνάει το 30% και όχι οριακά. Εγώ δεν πιστεύω ότι οι δημοσκοπήσεις ισοδυναμούν με το εκλογικό αποτέλεσμα. Σας θυμίζω ότι το 2023 η συζήτηση ήταν αν θα έχει το 3 μπροστά ο κ. Τσίπρας και ο κ. Τσίπρας κατέληξε, αφού πήρε πρώτα 22, στο 17%. Εγώ τι λέω; Εγώ λέω ότι οι εκλογές έχουν μία δομική διαφορά, εν αντιθέσει με τις δημοσκοπήσεις. Στις εκλογές δεν υπάρχουν αναποφάσιστοι. Στις εκλογές συγκρίνονται προγράμματα, απολογισμοί και θα πω και κάτι, ένα ενθαρρυντικό στοιχείο για την μεταπολιτευτική Ελλάδα. Στις εκλογές του 2023 ήταν η πρώτη φορά που ένα πρόγραμμα 9 δισεκατομμυρίων,  τετραετίας της Νέας Δημοκρατίας, κέρδισε ένα πρόγραμμα περίπου 30 δισ. Ήταν η πρώτη φορά που ένα τόσο μικρότερο, αλλά ρεαλιστικό πακέτο μέτρων κέρδισε ένα μεγαλύτερο, γιατί η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές κέρδιζαν αυτοί που έδιναν τα περισσότερα.

Σχετικά με την κριτική που έχουν ασκήσει οι δύο πρώην πρωθυπουργοί της Νέας Δημοκρατίας στην Κυβέρνηση

Θα σας πω την εκτίμησή μου και θα σας πω κιόλας ότι, ό,τι και να συμβεί, εγώ δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσω αρνητικά για δύο ανθρώπους που έχουν ηγηθεί της χώρας και του κόμματος που ανήκω από μικρό παιδί και θα συνεχίσω να είμαι, όπως και να έχει. Κοιτάξτε, καταρχάς υπάρχει προηγούμενο. Προηγούμενο δεν υπάρχει με δύο, αλλά υπάρχει προηγούμενο και ο κύριος Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ, στο παρελθόν και άλλοι πρώην πρωθυπουργοί. Κοιτάξτε, εγώ θα σας πω κάτι. Θεωρώ ότι οφείλουμε, μετά από επτά χρόνια στην εξουσία, να είμαστε όχι ανεκτικοί απλά στην κριτική, να καταλαβαίνουμε ότι και λάθη έχουμε κάνει και πρέπει να τα διορθώσουμε. Υπάρχουν πράγματα στα οποία μας ασκείται κριτική δικαίως και υπάρχουν πράγματα στα οποία μας ασκείται κριτική αδίκως, θεωρώ εγώ, υποκειμενική γνώμη. Θεωρώ ότι έχουμε κάνει πολλά καλά στον τόπο αυτά τα χρόνια, έχουμε κάνει και λάθη που πρέπει να τα διορθώσουμε και τα διορθώνουμε. Υπάρχει ένα πεδίο που θεωρώ ότι όσα έχει καταφέρει ο εν ενεργεία πρωθυπουργός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε περίπου επτά χρόνια, δεν έχουν γίνει ολόκληρες δεκαετίες στη χώρα, και αναφέρομαι στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα. Και ειδικά ο κύριος Σαμαράς, που πραγματικά το λέω με σεβασμό, γιατί και εκείνον τον έχω υπηρετήσει ως πρόεδρο του κόμματος και τον σέβομαι απεριόριστα, έχει επιλέξει αυτό το πεδίο. Πιστεύω ότι ακόμη και οι σκληροί επικριτές, εκτός Νέας Δημοκρατίας, παραδέχονται ότι όσα έχουν γίνει αυτά τα χρόνια ήταν μόνο στη σωστή κατεύθυνση.

Για την κριτική που ασκήθηκε στον Υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη από τον κ. Σαμαρά  

Κατ’ αρχάς, είναι κόκκινη γραμμή, δεν μπορεί να μένει σε ένα κόμμα, ακόμη και ένας πρώην πρόεδρός του, κάποιος που μιλάει με τόσο σκληρό λόγο και τόσο άδικο τρόπο για τον Υπουργό Εξωτερικών της χώρας. Αλλά, ασχέτως του τύπου, που στην πολιτική πολλές φορές ο τύπος είναι και ουσία… Ας πάμε λίγο στην ουσία, αυτή καθαυτή. Μα πραγματικά, ο Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης – στη δεύτερη τετραετία Υπουργός Εξωτερικών – η οποία έχει υπογράψει ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο, έχει επεκτείνει τη χώρα στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο, έχει προχωρήσει τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, που με τη σφραγίδα της Ευρώπης κατοχυρώνονται τα απώτατα δυνητικά όρια της χώρας. Ο Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης και, αντίστοιχα, ο Πρωθυπουργός, γιατί αυτό πάει – στο τέλος της ημέρας – και στον Πρωθυπουργό ως «καρφί», που έχει αμυντικά συστήματα Rafale, Belharra, F-16, F-35, η κυβέρνηση της Chevron και της ExxonMobil. Η κυβέρνηση όλων αυτών. Η ρητορική για το casus belli, ας πούμε, υπήρχε πάντοτε. Σχεδόν 30 χρόνια. Παράνομα, ανυπόστατα όλα αυτά, ακούγονταν. Και μια χαρά συναντούσαν, και πολύ καλά έκαναν, οι προκάτοχοί μας τον κύριο Ερντογάν και τους Υπουργούς Εξωτερικών. Ποια ήταν η πρώτη κυβέρνηση που έθεσε αυτά τα θέματα στο τραπέζι με την Τουρκία; Λοιπόν, αυτή η κυβέρνηση είναι η τελευταία κυβέρνηση, εγώ θεωρώ – καμία κυβέρνηση δεν είναι «μειοδοτική», για να μην παρεξηγηθώ, καμία μεταπολιτευτικά – που μπορεί να κατηγορηθεί με όλα αυτά… Θέλω να πω ότι ο κύριος Σαμαράς δεν άφησε περιθώρια. Και για να το κλείσω, δεν ήταν ούτε ευχάριστη εξέλιξη ούτε θετική εξέλιξη το να φεύγει ένας Πρωθυπουργός και Πρόεδρος από ένα κόμμα. Αλλά ήταν αναπόφευκτη.

Σχετικά με την κριτική που ασκεί, κατά καιρούς, ο κ. Καραμανλής στην Κυβέρνηση

Δεν θα κάνω εγώ υποδείξεις σε έναν άνθρωπο που οι πολίτες τον έχουν αναδείξει στο κορυφαίο αξίωμα. Όχι, δεν υπάρχει το αλάθητο, αλλά δεν θα κάνω εγώ υποδείξεις. Θα σας πω εγώ τι θεωρώ σωστό ως λογική τού να πολιτεύεσαι όσα χρόνια είσαι στα πράγματα. Πρέπει να βγαίνεις μπροστά. Εγώ δεν είμαι της λογικής του να κρύβομαι. Δεν μου αρέσει να «απλώνω τα πόδια μου πέρα από το πάπλωμά μου», να «μικρομεγαλίζω», αλλά θεωρώ ότι, εφόσον είσαι στα πράγματα και κάποιοι άνθρωποι σε εμπιστεύονται, εμένα μου έχει δώσει μια τεράστια δυνατότητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οφείλω να βγαίνω μπροστά, ακόμη και στα πολύ δύσκολα. Και για το κόμμα μου και για την παράταξη. Το τι έκανε και το τι δεν έκανε (σ.σ. ο πρώην Πρωθυπουργός) θα το κρίνει ο κόσμος.

Η αλήθεια είναι ότι, επειδή το δεύτερο πεδίο κριτικής που έχουμε ακούσει τα τελευταία περίπου δύο χρόνια και από τους πρώην Πρωθυπουργούς, το ένα είναι η εξωτερική πολιτική, το άλλο είναι το κράτος δικαίου. Που, το ξαναλέω, και εκεί μπορούμε να κάνουμε και πρέπει να κάνουμε πολλά παραπάνω. Όταν έχεις ζήσει στη χώρα των παραυπουργείων Δικαιοσύνης, των «13-0» καταδικασμένων υπουργών, όταν έχεις ζήσει στη χώρα όπου έχουν πάει άνθρωποι να δικαστούν, να «κρεμαστούν στα μανταλάκια» επειδή είναι πολιτικοί αντίπαλοι, στη χώρα των προγραφών, το να θεωρείς ότι υπάρχει ζήτημα κράτους δικαίου επί των δικών μας ημερών, νομίζω ότι, εν συγκρίσει με τις αντίστοιχες αντιδράσεις του παρελθόντος, είναι λίγο άξιο αναφοράς. Αλλά, το ξαναλέω, η ιστορία καταγράφει τους πολιτικούς και ειδικά τους πολιτικούς αρχηγούς με βάση αυτά που έκαναν και αυτά που δεν έκαναν και, στο τέλος της ημέρας, αξιολογούνται από τους πολίτες. Το αν θα πάμε καλά ή όχι στις εκλογές, δεν υποτιμώ τις αντιδράσεις των πρώην πρωθυπουργών, θα το κρίνουν οι ψηφοφόροι, οι πολίτες, ο ελληνικός λαός.

Σχετικά με το κράτος δικαίου και την αναφορά του Άδωνι Γεωργιάδη στις παρακολουθήσεις

Κοιτάξτε, να σας πω κάτι, δεν το ξέρω αυτό και θέλω να πιστεύω πως όχι, αλλά σίγουρα πρέπει λίγο, όταν μιλάμε δημοσίως, για να μας ακούει και ο κόσμος, να βγάζουμε όλο αυτό τον ξύλινο λόγο και τον καθωσπρεπισμό, με σεβασμό και στον ρόλο τον δικό μας και στις ανάγκες των πολιτών. Τι θέλω να πω; Από πολιτικούς μέχρι ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική, από πολλά χρόνια πριν, έχουμε ακούσει την έκφραση «Μη τα λέμε αυτά στο τηλέφωνο, θα τα πούμε από κοντά». Δεν θα αποφύγω, δεν υποτιμώ το θέμα καθόλου. Πολλές φορές έχουμε δει, ενώ ψάχνουμε να βρούμε ένα παπούτσι να πάρουμε, στη συνέχεια, για δυο μέρες, στο κινητό μας να εμφανίζονται μόνο παπούτσια. Με έναν τρόπο, όμως, παραβιάζεται η ιδιωτικότητά μας με αυτόν τον τρόπο. Όχι το ίδιο, δεν τα εξισώνω. Πάρα πολλές φορές έχουμε ακούσει διάφορα, στο παρελθόν. Εδώ, εγώ δεν θεωρώ ότι είναι ένα αδιάφορο θέμα. Θα σας πω την αλήθεια, όχι, γιατί το να μπαίνει κάποιος μέσα στο σπίτι σου ή να πάει να μπει, για τον οποιονδήποτε λόγο, δεν είναι αδιάφορο θέμα. Και βασικότερη απόδειξη ότι δεν είναι αδιάφορο θέμα είναι ότι η υπόθεση αυτή βρέθηκε και συνεχίζει να βρίσκεται στη Δικαιοσύνη. Άρα, έχουν τελεστεί για κάποιους ανθρώπους ή ενδέχετο να είχαν τελεστεί ποινικά αδικήματα. Άρα, κάτι το οποίο συνιστά μία υπό διερεύνηση υπόθεση, αδιάφορο θέμα δεν είναι. Απαντάει η Δικαιοσύνη για την υπόθεση.

Κοιτάξτε, η υπόθεση αυτή, που ξαναλέω, σε καμία περίπτωση δεν την υποτιμώ, ούτε την υποτιμάει η κυβέρνηση, έχει δύο διαστάσεις. Η μία διάσταση είναι όλα αυτά τα οποία συζητάμε μέχρι τώρα, δηλαδή η ποινική διάσταση. Στην ποινική διάσταση, η υπόθεση αυτή αρχικά κρίθηκε από τον Άρειο Πάγο. Ο Άρειος Πάγος είπε δύο πράγματα: ότι δεν υπάρχει ευθύνη κρατικού λειτουργού, αφού συνεκτίμησε και τα έγγραφα που έλαβαν τα υποψήφια θύματα, τα οποία κοινοποιήθηκαν στη Δικαιοσύνη, και οτιδήποτε άλλο έκρινε ο Άρειος Πάγος – τέλος πάντων, δεν θα κάνουμε εμείς αξιολόγηση της δικαστικής εξουσίας. Και είπε, παράλληλα, ότι πρέπει να δικαστούν τέσσερις ιδιώτες από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο. Δικάστηκαν οι ιδιώτες αυτοί και, σε πρώτο βαθμό, καταδικάστηκαν. Και, όπως έχει ειπωθεί, έχουν ασκήσει έφεση και είναι σε αναστολή η ποινή τους. Ένας εκ των κατηγορουμένων έδωσε μια απάντηση σε μια συνέντευξη. Θεωρείτε ότι αυτή τη στιγμή είναι δική μου δουλειά, γιατί «κατηγορούμαι», λέει, «ότι δεν απαντώ», είναι δουλειά του εκπροσώπου της κυβέρνησης της χώρας – γιατί εγώ, πέραν του ονόματός μου και της όποιας πορείας έχω, έχω και μία ιδιότητα, είναι δυνατόν ο εκπρόσωπος της εκτελεστικής εξουσίας να κάνει δημόσιο σχολιασμό και να παίρνει θέση για κάτι το οποίο έχει πει ένας διάδικος, ένας κατηγορούμενος, κατηγορούμενος, ούτε καν μάρτυρας, σε μία ποινική υπόθεση που μέλλει να εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό; (Δημοσιογράφος: Αν η δήλωση αυτή είναι μια υπερασπιστική γραμμή) Δεν ξέρω τι είναι. Δεν ξέρω τι είναι. Και έχει κάθε δικαίωμα, κυρίως στο δικαστήριο, γιατί έχει σημασία αυτά – που έχουν μεγαλύτερη σημασία – είναι αυτά που λέγονται σε μια δίκη, όταν η υπόθεση είναι στο δικαστήριο. Αλλά θεωρούν κανονικό πράγμα σε μια χώρα να «δικάζουμε» μία υπόθεση που είναι να εκδικαστεί – μάλιστα – και σε δεύτερο βαθμό, σε ένα vidcast ή σε ένα τηλεοπτικό κανάλι ή στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών; Και το ξαναλέω, ο Άρειος Πάγος δεν τον χρησιμοποιώ, τον Άρειο Πάγο, ως ασπίδα. Όταν έβγαλε μια διάταξη ο Άρειος Πάγος, που είναι το ανώτατο στη Δικαιοσύνη, δηλαδή το ανώτατο δικαστήριο, μίλησαν για συγκάλυψη. Όταν έβγαλε μια απόφαση το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, μίλησαν για δικαίωση. Οι ίδιοι άνθρωποι. Μπορείτε να μου πείτε αν αυτό το πράγμα είναι λογικό; Και θα πω και κάτι ακόμα. Πριν από δύο εβδομάδες, έγινε μία συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο, θυμάστε πως τη διαφήμιζαν,  πήρε και το αεροπλάνο ο κύριος Ανδρουλάκης και πήγε και καλά έκανε, ο κύριος Αρβανίτης εκεί, οι ευρωβουλευτές κ.λπ. Έχετε μάθει τι είπε ο αρμόδιος Επίτροπος; Ο αρμόδιος Επίτροπος ο κ. Χούκστρα, ο οποίος μάλιστα είναι επί του αντικειμένου, είπε ότι η Ελλάδα, που πράγματι είχε μια προβληματική διαδικασία σε αυτά τα θέματα, έχει συμμορφωθεί με όλες τις υποδείξεις νομοθετικά και παράλληλα, όπως σας είπα κι εγώ νωρίτερα, έχει και λιγότερες υποδείξεις για το κράτος δικαίου από άλλες χώρες. Εάν είχε πει τα αντίθετα, γιατί η ευθύνη της κυβέρνησης, όχι της δικαιοσύνης είναι να συμμορφωθεί και ν’ αλλάξει τη νομοθεσία και η Ελλάδα προσαρμόστηκε. Ό,τι ευθύνη έπρεπε ν’ αναλάβει μετά  από όσα συνέβησαν το 2022, την ανέλαβε· όλα τα υπόλοιπα θα τα κρίνει η δικαιοσύνη. 

Σχετικά με τις ενημερώσεις πολιτικών συντακτών και τη διάρκειά τους

Τουλάχιστον, χαίρομαι που κάποιοι δημοσιογράφοι το βλέπουν αυτό, γιατί με την απομόνωση απαντήσεων ενός, κι αν είναι ενός, λεπτού, κάποιοι προσπαθούνε να πούνε σε μένα ότι δεν απαντάω ή ό,τι αποφεύγω να δίνω ερωτήσεις, οτιδήποτε.

Έχουμε φτάσει να κάνουμε και briefing δύο ώρες παρά τέταρτο. Όταν ανέλαβα, είχαμε κάνει έτσι μια πρόχειρη έρευνα και είχαμε βρει ότι τα briefing κρατάνε από είκοσι λεπτά, εικοσιπέντε λεπτά, άντε το μεγαλύτερο που είχε κρατήσει, πριν από το 2019, ήταν σαράντα λεπτά, ξέρω εγώ το 2018, που ήταν και άλλη κυβέρνηση. Κατ’ αρχάς, τα briefing εγώ έχω αποφασίσει να κρατάνε όσο θέλουν οι δημοσιογράφοι. Δεν έχω βάλει περιορισμό ερωτήσεων, όπως και οι προκάτοχοί μου, δεν έχω πει «παιδιά μέχρι δύο ερωτήσεις, μέχρι τρεις ερωτήσεις», έρχεται όποιος θέλει κι έχει διαπίστευση, χωρίς φίλτρο και περιορισμό, προσέξτε, και ρωτάει ό,τι θέλει, όσες ερωτήσεις θέλει. Και μάλιστα κάποιοι από σας ενοχλούνται και λένε, «ρε παιδί μου έχουμε και δουλειές δεν μπορεί ο καθένας…» Αλλά τι γίνεται στα briefing από κάποιους συναδέλφους σας. Κάποιοι συνάδελφοί σας δεν κάνουν δημοσιογραφία, -τύποις κάνουν- κάνουν ακτιβισμό. Δηλαδή, δεν έρχονται να ρωτήσουν, έρχονται να περάσουν το μανιφέστο τους, του δικού τους ιδεολογικού χώρου, βάζουν κι ένα ερωτηματικό στο τέλος και ρωτάνε το ίδιο πράγμα τρεις, τέσσερις, πέντε έξι φορές, μέχρι να πάρουν μία έκτη απάντηση, μισή από την αρχική, για να την απομονώσουν. Προσέξτε, το είπα και πριν, υπηρετούμε το 100%, των πολιτών, αλλά ξέρω ότι δεν απευθυνόμαστε σε όλους. Οι άνθρωποι οι οποίοι ψάχνουν, βρίσκουν, είναι στοιχειωδώς καλοπροαίρετοι με εμάς, βλέπουν τι συμβαίνει. Βλέπουν αν έχω απαντήσει ξανά και ξανά στο ίδιο πράγμα. Και να σας πω και κάτι. Υπάρχουν και θέματα στα οποία αν εγώ υπερέβαινα αυτά που θα μου πει ένα Υπουργείο, δεν θα έκανα καλά τη δουλειά μου. Με συγχωρείτε που προσπαθώ να ενημερώνω τον κόσμο, γιατί εκεί ενημερώνω τους πολίτες. Ενημερώνω τους δημοσιογράφους, αλλά ενημερώνω και τους πολίτες, με βάση αυτά που επισήμως λένε τα αρμόδια υπουργεία. Ειδικά, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας.

Πώς είναι μια μέρα του

Ξυπνάω 6:30 το πρωί, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι ν’ ανοίγω το θερμοσίφωνα και να κάνω έναν καφέ μέχρι να ζεστάνει το νερό κι εκεί διαβάζω τα πρωτοσέλιδα πρώτα, μαζί με το Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού, έτσι τα έχουμε μοιράσει. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, κάποια βασικά sites και να στείλουμε έτσι ενημερωτικά στα υπόλοιπα μέλη, αυτού που λέμε «πρωινός καφές».

Στον «πρωινό καφέ» είμαστε αναλόγως την επικαιρότητα, γιατί κάποιες φορές συμμετέχουν σύμβουλοι για τα οικονομικά, για την εξωτερική πολιτική, αλλά είναι γύρω στα 10 με 12 άτομα κάθε πρωί.

Άρα, πάω τον μικρό στον σταθμό… Ναι, ας σας κάνω κι εγώ κάτι. Γιατί σχεδόν τρία χρόνια, είναι δυόμισι ετών, η γυναίκα μου είναι μία μαμά πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, παράλληλα  -όχι, δεν την έχει αφήσει, έχει επιστρέψει (στη δικηγορία). Δεν την άφησε ποτέ στην πραγματικότητα, αλλά για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, παράλληλα με το μικρό, δούλευε, -ευτυχώς η δικηγορία πολλές φορές και το ελεύθερο επάγγελμα μπορεί να το ασκήσει και από το σπίτι. Οπότε, θεωρώ ότι είναι για μένα καταρχάς από τις πιο ευχάριστες στιγμές της ημέρας να πάω τον μικρό στον παιδικό σταθμό, όταν δεν είναι άρρωστος, γιατί όπως ξέρουν οι γονείς…πέντε μέρες πάνε, τρεις μέρες δεν πάνε. Στη συνέχεια πάω στο γραφείο. Εκεί, λοιπόν, είναι η διαδικασία αυτή.

Η πρώτη διαδικασία το πρωί στο γραφείο είναι η πρωινή σύσκεψη και μετά αναλόγως την ημέρα. Τις Δευτέρες και τις Πέμπτες που έχουμε briefing, από τις 9.30 περίπου που τελειώνει ο «πρωινός καφές» στο Μαξίμου, μέχρι τις 12.20 που φτάνω στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας, στο Υπουργείο δηλαδή που γίνεται το briefing, είμαι συνεχώς στα τηλέφωνα και μιλάω με υπουργούς, με υφυπουργούς, με γενικούς γραμματείς…

Όχι, αλλά έχει τύχει να πρέπει να τσεκάρω κάτι και ευτυχώς που το έκανα και αυτός είναι και ο λόγος που όταν κάτι εγώ δεν το ξέρω ο ίδιος... Δεν θα έλεγα μη ακριβές, θα έλεγα κάτι το οποίο έπρεπε να το ψάξω καλύτερα. Δεν θυμάμαι αν ήταν υπουργός ή υφυπουργός, αλλά έχει τύχει πάρα πολλές φορές να λέω, «ευτυχώς που πήρα και δεύτερο και τρίτο τηλέφωνο». Γι’ αυτό και πάρα πολλές φορές όταν για κάτι δεν έχω ο ίδιος άποψη, λέω «η ενημέρωση που έχουμε από το αρμόδιο Υπουργείο είναι αυτή». Δεν σημαίνει ότι «αδειάζουμε» κάποιον. Όταν κάτι δεν το ξέρεις και στο δίνει κάποιος άλλος, μεταφέρεις αυτό που σου δίνει ο συνάδελφός σου.

Η συμβουλή του Πρωθυπουργού και ο ρόλος του Κυβερνητικού Εκπροσώπου

Καταρχάς, η πρώτη συμβουλή που μου έδωσε όταν ανέλαβα και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, εξελέγην και γραμματέας του κόμματος, είναι να μην αφήσω ποτέ τη δουλειά μου. Να συνεχίσω να δουλεύω, εντάξει τώρα που είμαι υφυπουργός είμαι σε αναστολή. Αλλά, όμως, μου είχε πει και το βλέπω συνέχεια μπροστά μου, η πολιτική είναι ό,τι πιο εφήμερο υπάρχει. Η συμβουλή που μου έδωσε το ’23, το θυμάμαι, το Σάββατο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, μου ανακοίνωσε ότι «τη Δευτέρα θα ανακοινώσω την κυβέρνηση». Έτσι έγινε η ανακοίνωση στην Πειραιώς, γιατί τότε δεν ήταν στο Μαξίμου, σας θυμίζω ήταν οι δεύτερες εκλογές. Εγώ δεν είχα καταλάβει ακριβώς τι με περιμένει, χάρηκα, και μου λέει «Θα σου πω κάτι. Εγώ βάζω κυβερνητικό εκπρόσωπο εσένα. Άρα, θέλω να είσαι εσύ. Δεν θέλω να υποδυθείς ένα ρόλο. Θα μπεις στα «παπούτσια» του κυβερνητικού εκπρόσωπου, αλλά θα μιλάς όπως μιλάς μέχρι τώρα. Και δημοσίως και ιδιωτικώς». Ήμουν 35 χρονών το 2023. Είμαι σχεδόν τρία χρόνια σε αυτήν την, όπως λένε, «ηλεκτρική καρέκλα». Αλλά θα σας πω κάτι. Στη ζωή δεν μπορεί να τα έχουμε όλα. Υπάρχουν πολλά σημαντικά και θετικά και μόνο και μόνο η τιμή που μου έκανε ο Πρωθυπουργός να είμαι σε αυτήν την θέση και να είμαι και κοντά του, αλλά και συνολικά να υπηρετώ έναν ρόλο που είναι πολύ μεγάλη ευθύνη. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και τα δύσκολα που είναι η πίεση, η τοξικότητα, το γεγονός ότι πολλές φορές καλείσαι να απαντήσεις για πράγματα ή να δικαιολογήσεις πράγματα. Ή να αποδείξεις ότι «δεν είσαι ελέφαντας», ή να δικαιολογήσεις κάτι μια κατάσταση που δεν ευθύνεσαι, αλλά το ξαναλέω, η κυβέρνηση είναι μία ομάδα, ένα σύνολο ανθρώπων. Ο πρώτος άνθρωπος που πήρα τηλέφωνο ήταν η γυναίκα μου και στη συνέχεια επισκέφτηκα το γραφείο ενός τότε πολύ στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού που είχαμε πολλά χρόνια συνεργασία και από τα χρόνια της Πειραιώς που ήταν Γενικός Διευθυντής, ο κ. Μπρατάκος. Ήταν ακριβώς το επόμενο άτομο το οποίο το συζήτησα μαζί του, γιατί μόλις βγήκα από το γραφείο ήταν ακριβώς στο δίπλα γραφείο στην Πειραιώς. Η πρώτη σκέψη, εντάξει, επειδή δεν -μπορεί να μην είμαι μεγάλος ηλικιακά σε σχέση με άλλους πολιτικούς, αλλά εντελώς ερασιτεχνικά ασχολούμαι από μικρό παιδί με αυτό που λέγεται πολιτική, παράλληλα με τη δουλειά μου… Έχω εικόνα τι σημαίνει κυβερνητικός εκπρόσωπος, βέβαια μέχρι να το ζήσω…

Με τρόμαξε η έκθεση με ποια έννοια… Ως Γραμματέας του κόμματος έβγαινα στην τηλεόραση, αλλά είχα δει, ότι είχε ξεκινήσει, -ξέρετε, υπάρχει η Ελλάδα μέχρι το 2010, 2012 και η Ελλάδα από το 2010- 2012 και μετά. Πάντοτε υπήρχαν έντονες πολιτικές διαφωνίες, σκληρές κόντρες, αλλά αυτό το οποίο συνέβη από το ’10 – ’12 και μετά… Και αυτό πέρασε παντού, κυρία Παναγοπούλου. Δηλαδή, ξέρετε, η στοχοποίηση ανθρώπων, είτε από δίκτυα, σατυρικές εκπομπές, δολοφονίες χαρακτήρα, δεν ξεκίνησε το ’23 που έγινα εγώ κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι, είτε είναι πολιτικοί αντίπαλοι, είτε είναι κάποιοι συνάδελφοί σας, είτε είναι κάποια μέσα που άλλα λες, άλλα γράφουν, δεν υπολογίζουν, δεν χαμπαριάζουν τίποτα. Δεν χαμπαριάζουν από γυναίκες, από οικογένειες, μπορεί να σου φορτώσουν εσένα… Εγώ είμαι κάποια χρόνια στην πολιτική. Στην πρώτη γραμμή είμαι, μαζί με τη θέση του γραμματέα, τέσσερα-πέντε χρόνια. Είναι ικανοί να σου φορτώσουν την τοξικότητα, το οτιδήποτε ακόμα και για ευθύνες ανθρώπων που είναι στην πολιτική 30, 40 και 50 χρόνια. Και ακόμα και παλιοί πολιτικοί να το κάνουν αυτό. Δηλαδή, να κουνήσουν το δάχτυλο σε μένα ή σε έναν άλλον πολιτικό, είτε της Νέας Δημοκρατίας, είτε του ΠΑΣΟΚ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ, που είμαστε στη γενιά των 30άρηδων ή των 40άρηδων, ακούς δηλαδή παλιούς, κάποιους, και μπορεί να κουνάνε και το δάχτυλο σε εμάς που ό,τι και να ’ναι, εμείς δεν φέρουμε ευθύνη για τα δεινά αυτού του τόπου.

Σχετικά με την ανωνυμία στο διαδίκτυο

Δεν υπάρχει πρόταση την οποία να έχω καταθέσει, όσα χρόνια μιλώ δημοσίως, που να έχει οδηγήσει ανθρώπους, που είτε τους γνώριζα είτε δεν τους γνώριζα, να μ μου έχουν στείλει ένα μήνυμα. Στη σελίδα μου, στο διαδίκτυο, προσωπικά. Γιατί; Καταρχάς, να πω ότι η πρόταση αυτή δεν αναφέρεται στην ψευδωνυμία. Δεν λέω να μην μπορείτε εσείς να είστε στο διαδίκτυο. Εγώ τι λέω χρησιμοποιώ ένα παράδειγμα το οποίο είναι πολύ κατανοητό. Όταν θες να πάρεις ένα κινητό, ένα δεύτερο αριθμό, τρίτο αριθμό, όχι τη συσκευή, τον αριθμό, πίσω από τον αριθμό που θα σου δώσει μία εταιρεία θα δώσεις στα στοιχεία σου και θα ξέρει η εταιρεία ποιος ή ποια είσαι. Σε περίπτωση λοιπόν που τελεστεί ένα ποινικό αδίκημα, πολύ εύκολα η εταιρεία θα πεί…

Λοιπόν, προσέξτε, εγώ τι έρχομαι και λέω; Εγώ έρχομαι και λέω, ως πατέρας, ως σύζυγος, ως πολίτης, όχι ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος ή πολιτικός, ότι, ήρθε η στιγμή να ανοίξουμε τη συζήτηση όχι μόνο σε ελληνικό, γιατί δεν είναι μια εύκολη άσκηση, αλλά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τις πλατφόρμες, να πούμε το εξής, θέση δική μου που θεωρώ ότι πιστεύει πολύς κόσμος κάτι τέτοιο. Ότι για να κάνει κάποιος έναν λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρέπει η πλατφόρμα να ξέρει τα στοιχεία του. Εγώ όταν κάποιος με βρίζει, ξέρει ποιος είμαι. Αυτός, εγώ δεν ξέρω ποιος είναι. Εντάξει γιατί εγώ έχω δει και αντιδράσεις από ανθρώπους που θεωρούσα και θεωρώ σοβαρούς, οι οποίες αντιδράσεις αδικούν και την πορεία τους. Τι εννοώ, αναλυτές και  τα λοιπά.

(Για το αν υπάρχει κάποια προχωρημένη πρωτοβουλία)

Δεν υπάρχει κάτι προχωρημένο. Είναι προχωρημένο το σκέλος που αφορά τη χρήση του διαδικτύου στους κάτω των 15 ετών. Εκεί είναι προχωρημένο και επίκεινται ανακοινώσεις. Θεωρώ ότι είναι θέμα λίγων εβδομάδων. Τεχνικό είναι το ζήτημα της ανακοίνωσης, για να είναι απολύτως εφαρμόσιμο, αυτό το οποίο θα ανακοινώσουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα. Το άλλο είναι σε θεωρητικό επίπεδο πρότασης, την κατέθεσα εγώ στο φόρουμ που διοργάνωσα και θα πω κάτι. Λένε, «μα σε ποια χώρα συμβαίνει;» Μόνο, λέει, σε κάτι δικτατορίες συμβαίνει. Καταρχάς μην συγκρίνουμε δικτατορίες με δυτικά κράτη και δημοκρατίες. Η απαγόρευση στους ανήλικους μέχρι να την αποφασίσει η Αυστραλία, συνέβαινε αλλού; Όχι. Για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά. Την πρόταση αυτή δεν την κάνω για να προστατευθώ ως πολιτικός ή εγώ ή κάποιος άλλος ή εσείς ως δημοσιογράφος, την κάνω για τα παιδιά. Κυρίως τα παιδιά μας και την κάνω για μια κοινωνία η οποία πλέον ζει σε μια άλλη πραγματικότητα από αυτή που ζούσαμε εμείς ή οι πολύ μεγαλύτεροι από εμάς.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη στο σύνδεσμο https://youtu.be/9U47MM14vCk